قال على عليه السلام :
« عِلَّةُ الْمُعاداةِ قِلَّةُ الْمُبالاتِ » « 1 »
در پايان اين قسمت از بحث لازم به تذكر است كه هر چند حلم و بردبارى مؤمن زياد باشد و صبر او در مقابل ناملايمات زندگى و اعمال ديگران وسيع باشد ، اما چهبسا وى با شنيدن و يا ديدن چيزى ، بغض و كينهاى به دل گيرد ، در اين صورت او نبايست كينهاش را آشكار نمايد و نيز همان مقدار از كينه را بايد محدودتر نموده و از بين ببرد .
قال الصادق عليه السلام :
« الْمُؤْمِنُ يَحْقِدُ مادامَ فى مَجْلِسِهِ فَاذا قامَ ذَهَبَ عَنْهُ الْحِقْدَ » « 2 »
خصومت
قرآن كريم در وصف « عباد الرحمن » يعنى بندگان شايستهء خداوند مىفرمايد :
« وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً »
« 3 »
ونيز مىفرمايد :
« . . . وَاذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِراماً » « 4 »
خصومت و نزاع و ايجاد درگيرى بين دوستان و اخوان براى هر چيز و مخصوصاً بهخاطر اختلافات مالى و محدود دنيوى شايسته نيست و البته برخى مراتب آن از بى تقوائى ناشى مىشود .
هامش
( 1 ) - عامل دشمنى با خدا و خلق او ، بىباكى است . ( غررالحكم ) .
( 2 ) - مومن در محلى كه احساس عداوت و ناامنى كند ، كينه بدل مىگيرد ولى وقتى از آن مجلس برخاست كينهاش زايل مىشود . ( بحارالانوار - جلد 78 - صفحه 289 ) .
( 3 ) - ( فرقان - 63 ) بندگان خداى رحمان آنانند كه بىتكبر بر زمين راه ميروند و در برخورد با جاهلان بىاعتنا هستند و بزرگوارانه سلام گويند .
( 4 ) - ( فرقان - 72 ) كسانى كه گاه برخورد با لغو و بيهوده ، بزرگوارانه از كنار آن مىگذرند .