كبر
« قالَ ما مَنَعَكَ أَلَّا تَسْجُدَ إِذْ أَمَرْتُكَ قالَ أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ خَلَقْتَنِي مِنْ نارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طِينٍ ،
قالَ فَاهْبِطْ مِنْها فَما يَكُونُ لَكَ أَنْ تَتَكَبَّرَ فِيها فَاخْرُجْ إِنَّكَ مِنَ الصَّاغِرِينَ »
« 1 »
كبر صفتى نفسانى است و البته مىتواند در اعمال و رفتار نيز ظاهر گردد . اصولًا كبر بعد از دو گناه ديگر يعنى غرور و عجب حاصل مىشود . اين سه معصيت در طول هم قرار مىگيرند . يعنى آدمى مفتون چيزى مىشود و به همان فريب مىخورد ، و مغرور مىگردد . شخص مغرور به وجود آن صفت افتخار مىورزد و عجب مىيابد و اگر اين نيكى را با غير ملاحظه كند و خود را برتر از ديگرى بداند ، كبر نام مىگيرد .
نهايت كبر كه بعد از اصرار ورزيدن در تكبر حاصل مىشود ، وصف جباريّت است .
قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله :
لا يَزالُ الرَّجُلُ يَتَكَبَّرُ وَ يَذْهَبُ بِنَفْسِهِ حَتَّى يُكْتَبَ فِى الْجَبَّارينَ فَيُصيبَهُ ما اصابَهُمْ . « 2 »
هامش
( 1 ) - آدرس و توضيح آيه شريفه خواهد آمد .
( 2 ) - آدمى پى در پى كبر مىورزد تا از جملهء جبارين شده و جزاى آنها را خواهد ديد . ( كنز العمال - 7729 ) .