قال ابا عبداللَّه الصادق عليه السلام :
« لاتُمازِحْ فَيُجْتَرَءَ عَلَيْكَ » « 1 »
به اين روايت از حضرت امير عليه السلام توجه كنيد :
« ما مَزَحَ امْرُءٌ ( الرَّجُلُ ) مَزْحَةً الَّا مَجَّ مِنْ عَقْلِهِ مَجَّةً » « 2 »
در ميان اخبار و احاديثى كه پيامدهاى منفى مزاح زياد و بى جا را بيان كردهاند ، اشاره به ايجاد كينه و عداوت نيز شده است .
قال على عليه السلام :
« الْمِزاحُ تُورِثُ الضَّغائِنَ » « 3 »
و نيز از همان حضرت است :
« لِكُلِّ شَىءٍ بَذْرٌ وَ بَذْرُ الْعِداوَةِ الْمِزاحُ » « 4 »
ناگفته نماند ، اگر شوخى مشتمل بر فعل حرام ديگرى چون تمسخر ، غيبت تهمت ، دروغ ، و . . . باشد قطعاً بخاطر آن معاصى حرام مىباشد .
هامش
( 1 ) - شوخى نكن كه روى مردم به تو باز شود و بر تو جرئت يابند و جسور شوند . ( وسايل الشيعه - جلد 8 - صفحه 482 ) .
( 2 ) - هيچكس شوخى زياد نكرد مگر به همان اندازه از عقل خود را از دست داد . ( نهج البلاغه - حكمت 442 به ترتيب فيض و 450 به ترتيب صبحى ) .
( 3 ) - شوخى كينهها را به دنبال دارد . ( بحار الانوار - جلد 77 - صفحه 213 ) .
( 4 ) - هر چيزى بذرى دارد و بذر عداوت شوخى است . ( غرر الحكم ) .