« وَ لاسَوْطُكَ انْ يَسْقُطَ مِنْكَ حَتّى تَنْزِلَ الَيْهِ فَتَأخُذَهُ » « 1 »
امام صادق عليه السلام مىفرمايد : رسول خدا صلى الله عليه و آله براى عدهاى از انصار ، بهشت را ضمانت كرد به شرطى كه از كسى چيزى نخواهند . برخى از آنان چنين بودند كه اگر بر مركبشان سوار بودند و تازيانه آنها مىافتاد ، پائين مىآمدند و خودشان بر مىداشتند .
و اگر بند كفش كسى از آنها پاره مىشد ، طلب بند از احدى نمىكرد . « 2 » به اين ابيات كه خواستن سلاطين را هم گدائى مىداند توجه كنيد .
آن شنيدستى كه روزى زيركى با ابلهى * گفت والى اين شهر ما گدائى بىحياست
گفت چون باشد گدا او كز كلاهش تكمهاى * صد چو ما را روزها بل سالها برگ و نواست
گفت اى مسكين غلط اينك از اينجا كردهاى * آن همه برگ و نوا دانى كه آنجاست از كجاست
درّ و مرواريد طوقش اشك طفلان منست * لعل و ياقوت ثيابش خون ايتام شماست
او كه تا آب سبو پيوسته از ما خواسته است * گر بكاوى تا به مغز استخوانش مال ماست
خواستن كديه است خواهى عشر خواهى خراج * زانكه گرده نام باشد يك حقيقت را رواست
هامش
( 1 ) - حتى تازيانهات كه از دست تو مىافتد از كسى نخواهى ، و خود پائين آمده و بگيرى . ( كنز العمال - 16730 ) .
( 2 ) - ( بحار الانوار - جلد 96 - صفحه 157 ) .