در اين آيهء شريفه اشاعهء فحشاء و حتى ميل به اشاعهء آن مورد نهى واقع شدهاست و عذاب دردناك به عنوان اثر دنيوى و اخروى اين معصيت ذكر شده است .
منتشر نمودن گناهان مؤمنان كه در خفاء صورت پذيرفته و مخاطب از آن مطلع نيست ، موجب مسموم شدن جو جامعه و بازشدن باب افتراء و تهمتها شده و قبح و زشتى معصيت را شكسته ، لذا خود موجبى مهم براى ترويج معاصى مىباشد .
به همين دليل اسلام دستور مىدهد كه هركس گناهى مرتكب شده ، حتماً بايستى آن را مخفى دارد و علنى نكند ، كه اين خود ، نوعى توبه از گناه محسوب مىشود .
قال الرضا عليه السلام :
« الْمُذيعُ بِالسَّيِّئَةِ مَخْذُولٌ وَ الْمُسْتَتِرُ بِالسِّيِّئَةِ مَغْفُورٌ لَهُ » « 1 »
امام صادق عليه السلام در تفسير آيهء شريفهء فوق مىفرمايند :
« مَنْ قالَ فى مُؤْمِنٍ ما رَأتْهُ عَيْناهُ ، وَ سَمِعَتْهُ اذُناهُ ، فَهُوَ مِنَ الَّذينَ قال اللَّه عزَّ و جَلَّ : انَّ الَّذينَ يُحِبُّونَ انْ تَشيعَ . . . » « 2 »
غيبت در اخبار
روايات ضمن بيان قبح غيبت به نشانههاى آن نيز پرداختهاند ، به برخى از اين احاديث توجه كنيد .
هامش
( 1 ) - كسى كه كار بد را آشكار كند ، مخذول بوده و پنهان كنندهء آن آمرزيده است . ( اصول كافى - جلد 2 - صفحه 428 ) .
( 2 ) - كسى كه در مورد مؤمنى چيزى بگويد كه چشم او ديده و گوش او شنيده است . وى از كسانى است كه اشاعهء گناه نموده و مشمول آيهء شريفه است . ( بحار الانوار - جلد 75 - صفحه 240 ) .