اسراف و اقتار
« وَ الَّذِينَ إِذا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَ لَمْ يَقْتُرُوا وَ كانَ بَيْنَ ذلِكَ قَواماً » « 1 » « اسراف » به معناى تجاوز از حد در هر امرى است و لذا اعم است از « تبذير » و آن به معناى القاء بذر در زمين و ضايع نمودن آن بوده و كنايه از تضييع مال مىباشد ، و لذا آنچه كه بين مردم مشهور است در واقع معناى تبذير است ، چراكه صرف مال در غير محّل خود تنها يكى از مصاديق اسراف بوده و مصاديق ديگرى نيز مشمول اين لغت مىباشد كه شايد اهميت آنها بسيار بيشتر از تضييع مال باشد . قرآن كريم چنين با اسراف برخورد نموده است : خدا آنها را دوست ندارد : « . . . إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ » « 2 » مسرف قابل هدايت نيست : « . . . إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ كَذَّابٌ » « 3 » آنان گمراه شدهاند : « . . . كَذلِكَ يُضِلُّ اللَّهُ مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ مُرْتابٌ » « 4 »