ناگفته نماند حدوث اين اثرات در دنيا نوعى رحمت محسوب مىشود و موجب غفران گناه بوده و حداقل بار تكليفى آن گناه كمتر خواهد گشت ، بنابراين اثر وضعى گناه ، يكى از عمدهترين كفارههاى معاصى بوده و لذا رحمتى وسيع است .
به روايات ذيل در اين باره توجه كنيد .
قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله :
« انَّ الْمُؤْمِنَ اذا قارَفَ الذُّنُوبَ ابْتُلِىَ بِها بِالْفَقْرِ فَانْ كانَ فى ذلكَ كَفَّارَةٌ لِذُنُوبِهِ وَالَّا ابْتُلِىَ بِالْمَرَضِ فَانْ كانَ ذلِكَ كَفّارَةٌ لِذُنُوبِهِ وَالَّا ابْتُلِىَ بِالْخَوْفِ مِنَ السُّلْطانِ يَطْلُبُهُ ، فَانْ كانَ ذلِكَ كَفَّارَةٌ لِذُنُوبِهِ وَالَّا ضيقَ عَلَيْهِ عِنْدَ خُرُوجِ نَفْسِهِ ، حَتّى يَلْقَى اللَّهَ حينَ يَلْقاهُ وَما لَهُ مِنْ ذَنْبٍ يَدَّعيهِ عَلَيْهِ ، فَيَأْمُرُ بِهِ الَى الجَنَّةِ » « 1 »
قال على عليه السلام :
« ما مِنَ الشّيعَةِ عَبْدٌ يُقارِفُ امْراً نَهَيْنا عَنْهُ فَيَمُوتُ حَتّى يُبْتَلى بِبَليَّةٍ تُمَحَّصَ بِها ذُنُوبُهُ امَّا فى مالِهِ وَ امَّا فى وَلَدِهِ وَامَّا فى نَفْسِه حَتّى يَلْقَى اللَّهَ عَزَّ وَجلَّ وَما لَهُ ذَنْبٌ » « 2 »
قال الصادق عليه السلام :
« اذا ارادَ اللَّه بِعَبْدٍ خَيْراً عَجَّلَ عُقُوبَتَهُ فِى الدُّنْيا ، وَاذا ارادَ بِعَبْدٍ سُوءً امْسَكَ عَلَيْهِ ذُنُوبَهُ حَتَّى يُوافى بِها يَوْمَ الْقِيمَةِ » « 3 »
هامش
- هرگاه اجل آنها فرا رسد ، خداوند همه را به مقتضاى اعمالشان جزا مىدهد و او نسبت به بندگانش بيناست .
( 1 ) - مؤمن وقتى مرتكب گناهى شود ، به فقر دچار مىشود ، اگر اين كفارهء گناهش باشد فبها والّا اگر گناه او بزرگتر بوده باشد ، به مرض دچار مىشود ، اگر اين كفارهء معصيتش باشد فبها و الّا به ترس از حاكمى كه در جستجوى وى است دچار مىگردد ، اگر اين كفارهء گناهش باشد فبها و الّا جاندادنش سخت مىشود ، تا اينكه بدون گناه باقيمانده بر دوشش ، خداوند را ملاقات كند و خدااو را فرمان به رفتن به بهشت دهد . ( بحارالانوار - جلد 81 - صفحه 199 ) .
( 2 ) - بندهاى از شيعيان نيست كه مرتكب چيزى مورد نهى ما شده باشد مگر اينكه قبل از مرگش مبتلى به بلائى و مصيبتى در اموال يا اولاد يا در خودش مىشود ، تا اينكه خدارا بدون گناه ملاقات كند . ( بحارالانوار - جلد 10 - صفحه 114 ) .
( 3 ) - وقتى خداوند خير بندهاى را بخواهد ، عقوبت گناهش را در دنيا به جلو مىاندازد و آنگاه كه شقاوت بنده باعث شود كه خداوند شرّ او را بخواهد ، جزاى گناهش را نگه مىدارد تا در آخرت او را بدان سبب عذاب كند . ( بحارالانوار - جلد 81 - صفحه 177 ) .