اجازه تصرف در غنائم جنگى نمىدادند . مسلمانان در پايان جنگها ، آنگاه كه به غنائم مهمى دست مى يافتند همه را بىچون و چرا به مسئولان جمع غنائم مىسپردند .
تفسير نمونه در ذيل اين آيهء شريفه به نقل از تاريخ طبرى آورده است : در فتح مدائن ، يكى از مسلمانان غنيمتى بسيار قيمتى نزد مسئول جمع غنائم آورد ، همه از ديدن آن متعجب شدند و اذعان كردند چيزى باارزشتر از اين تاكنون نديدهاند . از او پرسيدند : آيا براى خود چيزى از آن برداشتهاى ؟ وى گفت : به خدا سوگند اگر به خاطر خدا نبود هرگز آن را نزد شما نمىآوردم . آنها چون شخصيت معنوى عظيمى در او مشاهده كردند ، گفتند : تو كيستى ؟ گفت : هرگز خود را معرفى نمىكنم كه مرا ستايش كنند و براى ديگران نقل نمىكنم كه مرا تمجيد نمايند ، و خدا را شاكر و به پاداش او راضى هستم . « 1 »
امانت الهى
برترين امانتها ، امانت خداى متعال است كه در وجود انسان به وديعت گذاشته شده است .
« إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَها وَ أَشْفَقْنَ مِنْها وَ حَمَلَهَا الْإِنْسانُ إِنَّهُ كانَ ظَلُوماً جَهُولًا »
« 2 »
خداوند امانت خود را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه نمود ولى آنها نه از روى كبر و غرور بلكه به جهت هراس و اضطراب از رد امانت ، از پذيرفتن آن خوددارى
هامش
( 1 ) - ( تفسير نمونه جلد 3 - صفحه 154 به نقل از طبرى - جلد 4 - صفحه 16 ) .
( 2 ) - ( احزاب - 72 ) ما امانت را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه داشتيم ، آنها ابا كردند از اينكه آن را بردارند و ترسيدند ، امّا انسان آن را به دوش كشيد . و او قدر خود نشناخت و بسيار ظالم و جاهل بود .