رسول خدا صلى الله عليه و آله گناه بدهكارى كه پرداخت بدهى را با وجود غناى خويش به تاخير مىاندازد ، همانند گناه باجگير در هر روز ، معرفى فرموده است .
« مَنْ مَطَلَ عَلى ذى حَقٍّ حَقَّهُ وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلى اداءِ حَقِّهِ فَعَلَيْهِ كُلَّ يَوْمٍ خَطيئَةُ عَشَّارٍ » « 1 »
امام صادق عليه السلام عذاب اخروى معطل كننده را چنين بيان فرموده است :
« ايُّما مُؤمِنٍ حَبَسَ مُؤمِناً عَنْ مالِهِ وَ هُوَ مُحْتاجٌ الَيْهِ لَمْ يَذُقْ وَ اللَّهِ مِنْ طَعامِ الْجَنَّةِ وَ لا يَشْرَبُ مِنْ رَحيقِ الْمَخْتُومِ » « 2 »
آيهاى كه در آغاز بحث گذشت بر وجوب پرداخت بدهى دلالت دارد . طبق اين آيه كه در پى آيهء دَين آمده است اگر قرض دهنده به قرض گيرنده اطمينان داشت و از وى چيزى به گرو نگرفت ، مىبايست قرض گيرنده ، قرض را كه به منزله امانت است برگرداند و خداوند را در نظر داشته باشد .
نيّت اداء
كسى كه توان پرداخت بدهى را ندارد واجب است حداقل نيّت پرداخت داشته باشد ، وجوبى كه در اينجا بيان شد ، وجوب شرعى است و صرفاً لزوم اخلاقى نمىباشد ، لذا عدم نيّت اداء ، حرام است .
البته وجوب نيّت پرداخت قرض ، حكمى كلى است و منحصر در شخص معسر
هامش
( 1 ) - كسى كه در پرداخت حقّ ديگران كوتاهى كند با اينكه توان پرداخت دين خود را دارد ، هر روز گناه باجگير بر وى نوشته مىشود . ( وسايل الشيعه - جلد 13 - صفحه 89 ) .
( 2 ) - مؤمنى كه مال مؤمنى ديگر را كه به آن محتاج است حبس كند ، به خدا سوگند از غذاى بهشت نمىچشد و از شراب طاهر و دست نخوردهء آن نمىنوشد . ( سفينة البحار - جلد 1 - صفحه 477 ) .