اسلام براى از بين بردن اين آفت مهم ، بهتان به اهل بدعت را جايز و بلكه لازم شمرده است و البته اين يك مورد كاملًا استثنائى است و بزرگى معصيت بدعت را مىفهماند نه خردى گناه بهتان . به عبارت ديگر ، گناه بدعت چنان عظيم است كه حتى بهتان كه از سنگينترين گناهان محسوب مىشود مشروع مىگردد .
قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله :
« اذا رَايْتُمْ اهْلَ الرَّيْبِ وَالبِدَعِ مِنْ بَعْدى فَاظْهِروُا الْبَرائَةَ مِنْهُمْ وَاكْثِروُا مِنْ سَبِّهِمْ وَالْقَوْلَ فيهم والْوَقيعَةَ وَباهِتُوهُمْ كَيْلا يَطْمَعُوا فِى الفَسادِ فىِ الْاسْلامِ ويَحْذَرَهُمُ النّاسُ وَلا يَتَعَلَّمُوا مِنْ بِدَعِهِمْ ، يَكْتُبِ اللَّهُ لَكُمْ بذلك الْحَسَناتِ وَيَرْفَعْ لَكُمْ بِهِ الدَّرَجاتِ فى الْآخِرَةِ » « 1 »
مادهء « بَهَتَ » به معناى تحيّر از شنيدن خبرى و مطلبى مىباشد . و چون شنوندهء بهتان از شنيدن دروغ متحير مىماند ذكر دروغ و نسبت آن به كسى را بهتان مىگويند . با اين بيان لغت « باهِتُوهُمْ » در روايت به اين معناست كه اهل بدعت را به وسيله بيان اكاذيب در حقّ آنها ، متحيّر نمائيد .
بنابراين آنچه را كه يكى از انديشمندان در تفسير روايت گفته كه مراد از اين لغت صرف متحيّر كردن است ، نه با سياق روايت وعباراتى چون جواز دشنام دادن ، خوار كردن . . . متناسب است و نه با معناى لغوى بهت سازگار مىباشد .
هامش
( 1 ) - هرگاه پس از من اهل شك و بدعت را ديديد ، بيزارى خود را از آنها آشكار سازيد و بسيار به آنها دشنام دهيد و آنها را بر برهان ودليل پائين بكشيد ، و بهتان زنيد تا نتوانند طمع ايجاد فساد در اسلام نمايند و تا مردم از آنها دور شوند و بدعتهاى آنان را ياد نگيرند ، خداوند در برابر اين كار براى شما حسنات بنويسد و درجات شما را در آخرت بالا برد . ( وسايل الشيعه - جلد 11 - صفحه 508 و اصول كافى - جلد 2 - صفحه 375 ) .