« وَ ذَرْنِي وَ الْمُكَذِّبِينَ أُولِي النَّعْمَةِ وَ مَهِّلْهُمْ قَلِيلًا »
« 1 »
عواقب ايمنى
سنّت الهى بر اين قرار گرفته است كه عاصيان را فورى مجازات نكند ، زيرا چنين چيزى سد راه اختيار بندگان شده و طاعت بقيهء انسانها را جبرى مىكند .
چه اينكه اگر خلايق ببينند هر كس كه گناهى مرتكب مىشود ، فوراً جزايش را مىبيند ، بهخاطر دورى از عذاب گناه ترك مىشود نه بهخاطر اطاعت فرمان خدا و لذا طاعت آنها اجبارى مىگردد و ثوابى را به همراه نداشته و نعمتى را جذب نمىكند .
چه بسا برخى از اهل گناه ، درى از درهاى رحمت را بر خود گشوده ببينند . اگر اين رحمت آنان را از غفلت بيدار نمود ، بىترديد نعمت است ولى اگر آنها را متنبه نساخت و بيشتر در گناه غوطهور شدند ، نقمت شمرده مىشود . اين نعمتهاى ظاهرى موجب مىشود تا گناهكار بيشتر آلوده شده و راه علاجى نداشته باشد و حسنات احتمالى كسب شدهء او از بين برود .
اين معنا كه از آن به استدراج تعبير شده است ، در دو جاى قرآن كريم آمده است :
« وَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ »
« 2 »
« فَذَرْنِي وَ مَنْ يُكَذِّبُ بِهذَا الْحَدِيثِ سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ »
« 3 »
هامش
( 1 ) - ( مزمل - 11 ) مرا با تكذيب كنندگان صاحب نعمت واگذار و آنها را كمى مهلت ده تا وفت عذاب فرا رسد .
( 2 ) - ( اعراف - 182 ) كسانى كه آيات ما را تكذيب كردند تدريجاً از جائى كه نمىدانند گرفتار مجازات مىشوند .
( 3 ) - ( قلم - 44 ) مرا با كسانى كه آيات ما را تكذيب مىكنند رها كن ، ما آنها را از جائى كه نمىدانند تدريجاً بهسوى عذاب مىبريم .