بدعت
« حَلالُ مُحَمَّدٍ حَلالٌ ابَداً الى يَوْمِ الْقِيمَةِ وَ حَرامُهُ حَرامٌ ابَداً الى يَوْمِ الْقِيمَةِ لايَكُونُ غَيْرُهُ وَ لايَجىءُ غَيْرُهُ » « 1 »
بدعت اصطلاحاً رسم و آئينى را گويند كه سابقهاى در شريعت نداشته و براى اولين بار وضع و جعل گردد ، بطورى كه روح آن شريعت از آئين تازه برى باشد .
لازمهء چنين چيزى تغيير محرمات الهى و تبديل محلّلات مىباشد .
البته بدعت از حيث لغوى معناى وسيعترى داشته و هرگونه نوآورى را شامل مىشود ، چنين معناى وسيعى از بدعت مىتواند حامل احكام مختلف تكليفى باشد .
گاهى چيزى در شريعت اسلام موضوعيت نداشته و به همين جهت وجود هم نداشته است . بديهى است وجود آن در زمانى كه موضوعيت بيابد ممكن است واجب شمرده شود ، مثلا استفاده از تجهيزات و صنايع مدرن دفاعى بهواسطه عدم اختراع در صدر اسلام منتفى بوده است ولى در زمان ما چه بسا استفادهء از آنها براى
هامش
( 1 ) - حلال محمد صلى الله عليه و آله تا روز قيامت حلال و حرام او تا روز قيامت حرام است ، نه غير آن بوده و نه چيزى بر خلاف آن خواهد آمد . ( بحار الانوار - جلد 89 - صفحه 148 ) . اين حديث به نقل ناقلين آن به صورت متواتر وارد شده است .