است . ابن عباس ، سعيد بن جبير ، ابن زبير ، ابو هريره ، ابن عمر ، عطا ، طاووس ، زهرى و . . . به جزء بودن ، معتقدند . از ميان قاريان قرآن ، عاصم ، ابن كثير و كسايى ، جزء بودن را پذيرفتهاند . سيوطى ادعاى تواتر روايات بر جزء بودن بسمله نموده است .
دليل اول
جداى از رواياتى كه از طريق اهل بيت بر جزء بودن وارد شده است ، در ميان منابع اهل سنت ، رواياتى كه نشانگر جزييت بسمله براى هر سوره است ؛ به حد تواتر معنوى مىرسد . برخى از اين روايات عبارت است از :
1 - انس مىگويد : رسول خدا ميان ما بود و چشمانش به خواب رفت ، سپس سرش را در حال تبسّم برداشت . گفتم ، چه موجب تبسم شما شده ؟ فرمود : هم اينك سورهاى بر من نازل شد و تلاوت نمود . بسم اللّه الرّحمن الرّحيم انّا اعطيناك الكوثر . . . « 1 »
2 - عن رسول اللّه : اذا قرأتم الحمد فاقرئوا بسم اللّه الرحمن الرحيم انها ام القرآن و ام الكتاب و السبع المثانى و بسم اللّه الرحمن الرحيم احدى آياتها ( احداها ) . « 2 »
« رسول خدا مىفرمايد : چون حمد را تلاوت كردى ، بسم اللّه الرحمن الرحيم را بخوان كه حمد مادر قرآن و مادر كتاب و هفت آيهاى است كه دو بار نازل شده است و بسم اللّه الرحمن الرحيم يكى از آيات آن است . »
3 - سئل على بن ابى طالب عن السبع المثانى ، فقال : الحمد لله رب العالمين ، فقيل له : انما هى ست آيات ؟ فقال : بسم اللّه الرحمن الرحيم آية . « 3 »
« از امير المؤمنين دربارهى سبع المثانى پرسش شد ، گفت : الحمد لله رب العالمين . گفته شد
هامش
( 1 ) - صحيح مسلم ، ج 2 ، ص 12 ؛ سنن ابى داوود سجستانى ، ج 1 ، ص 182 و ج 2 ، ص 423 .
( 2 ) - سنن دارالقطنى ، ج 1 ، ص 310 ؛ كنز العمال ، ج 7 ، ص 437 ، ش 19665 .
( 3 ) - سنن الكبرى بيهقى ، ج 2 ، ص 45 ؛ سنن دارالقطنى ، ج 1 ، ص 311 .