« به نقل متواتر ثابت شده كه بسم اللّه الرحمن الرحيم كلامى است نازل شده از سوى خدا به پيامبرش و در مصحف به خط قرآنى نگاشته شده است . »
بسيارى از علما نيز كتابهايى مستقل به همين موضوع اختصاص داده و جزييت بسمله را مطرح نمودهاند . مانند : كتاب « بسمله » ى ابن خزيمه ، كتاب « جهر به بسمله » ى خطيب بغدادى و كتابى با همين نام نوشته ابو سعيد بوشنجى و جلال الدين شافعى و . . .
آيا قرائت بسمله در نماز واجب است ؟
اين پرسش فرع سؤال قبل است ؛ وقتى اثبات شد كه بسمله جزء قرآن است و با توجه به اينكه خواندن سورهى حمد در نماز واجب است ؛ قطعا خواندن آن بدون بسمله ، ناقص بوده و كافى نيست . همينطور اگر سورهاى ديگر پس از حمد خوانده شود ، خواندن آن بايد با بسمله آغاز گردد و در غير اين صورت آن هم ناقص است .
( مگر اينكه خواندن سورهى كامل در نماز پس از حمد واجب نباشد ) . پس دليل اول بر وجوب خواندن بسمله در نماز ، جزييت آن براى هر سوره است . علاوه بر اين ، از روايات عديدهاى در منابع اهل سنت برمىآيد كه پيامبر و ياران وى سورهى حمد و سورهى پس از آن را با بسمله مىخواندند . برخى از اين روايات عبارت است از :
1 - از ام سلمه پرسيده شد كه پيامبر نماز را چگونه مىخواند ؟ ايشان مىگويد :
پيامبر قرآن را آيهآيه مىخواند و سورهى حمد را چنين مىخواند : بسم اللّه الرحمن الرحيم ، الحمد . . . « 1 »
2 - ابن عباس نيز خواندن پيامبر را به همين صورت توصيف مىكند و مىگويد :
پيامبر نمازش را با بسمله آغاز مىكرد . ( كان النبى يفتتح صلاته ببسم اللّه الرحمن
هامش
( 1 ) - مسند احمد ، ج 6 ، ص 302 ؛ المستدرك على الصحيحين ، ج 1 ، ص 232 .