و ديگر قابل استناد نخواهد بود .
ثالثا : چگونه ممكن است كمر را محكم بستن ( آماده شدن ) براى سفرهاى معنوى چون جهاد در راه خدا ، عرفات ، منا ، تعليم و تعلّم ، و . . . جايز نباشد .
رابعا : هدف از زيارت قبر پيامبر ، قبر اولياء خدا ، و نيز قبر مؤمنان ؛ موعظه شدن و عبرت گرفتن است كه بنابر آنچه گفته شد امرى جايز بلكه مورد تأكيد است .
خامسا : آنچه آدمى در قبرستان انجام مىدهد چيست ؟ آيا جز اين است كه از مرده يادى نمايد ، درخواست بخششى براى وى كند ، به ياد مرگ خويش بيفتد ، نمازى به درگاه خدا اقامه نمايد ، عهدى با خدا ببندد كه دين خود را مستحكمتر نمايد و . . . آيا اينها نامشروع است ؟ آيا اينها ناپسند شمرده مىشوند ؟ خير ، بلكه غير اينها شرعا نامشروع و عرفا ناپسند دانسته مىشود .
گريه بر مردگان
گريه بيانگر احساس درونى انسان است و طى مكانيسمى خاص و كاملا طبيعى ايجاد مىشود و هرگز قابل امر و نهى نيست .
آنچه از تاريخ و اخبار و احاديث دربارهى منع از گريه بر مردگان برمىآيد ، اين است كه ممنوعيت گريستن ، زاييدهى تفكر خليفه دوم بوده و كسى حتى در همان زمان با او همراه نبوده است . وى و فرزندش عبد اللّه از پيامبر حديثى را نقل كردهاند و براساس همان حديث ، گريه بر مردگان را منع نمودهاند . گفته شده كه پيامبر فرمودهاند : ميت به خاطر گريه خانوادهاش براى وى معذب مىشود . ان الميت يعذّب ببكاء اهله ( عليه ) ( ببكاء الحى عليه ) . « 1 »
وقتى عايشه در مرگ پدرش مىگريست و عمر با همين حديث او را منع كرد ، عايشه نپذيرفت و البته عمر ، ام فروه خواهر ابو بكر را با تازيانه زد و مجلس عزا را
هامش
( 1 ) - صحيح بخارى ، ج 5 ، ص 9 .