منع از چاپلوسى
تملّق و چاپلوسى از لغزشهاى بزرگ اخلاقى است . سلب عزّت مؤمن ، دوروئى و نفاق ، عُجب و غرور ، بىتوجهى به واقعيّتها و . . . از آثار زيانبار اين گناه است .
قال على عليه السلام : « ايَّاكَ وَالْمَلْقَ فَانَّ الْمَلْقَ لَيْسَ مِنْ اخْلاقِ الْايْمانِ » . « 1 »
از چاپلوسى بپرهيز كه آن خلق ايمانى نيست .
عمل كسى كه زمينه و شرايط مداحى ديگران براى خود را ايجاد مىكند و خويشتن را در معرض ستايش گوئى ديگران قرار مىدهد ، حكايت از ضعف نفس و نقص عقل وى مىنمايد . و بدتر از او كسى است كه به صراحت بگويد ستايشم كنيد و مدحم نماييد و يا با اعمال و رفتارى چون بىتوجهى به كسانى مدح نكردهاند ، و توجه خاص به مداحانش ، عشق خود را به شنيدن مدح خويشتن نشان دهد .
قرآن كريم در اين باره مىفرمايد :
لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَفْرَحُونَ بِما أَتَوْا وَ يُحِبُّونَ أَنْ يُحْمَدُوا بِما لَمْ يَفْعَلُوا فَلا تَحْسَبَنَّهُمْ بِمَفازَةٍ مِنَ الْعَذابِ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ
. « 2 »
اى پيامبر ، آنان كه به كردار زشت خود شادمانند و دوست دارند مردم به كردار نيكى كه در آنها نيست ستايششان نمايند ، گمان مبر كه از عذاب خداوند رهايى يابند ، براى آنان عذاب دردناكى است .
هامش
( 1 ) - غررالحكم ، فصل 5 .
( 2 ) - سوره آل عمران ، آيه 188 .