مىفرمايد : خوردن يك درهم از سهم امام عليه السلام ( البته به طريق غير مجاز ) انسان را مستحق ورود دوزخ مىكند .
اين همان بودجه است كه بزرگان علما و متقين گذشتگان در گرفتن و مصرف آن نهايت احتياط را مراعات مىكردند و اين درس را از مكتب على عليه السلام و فرزندانش فراگرفته بودند . خانه محقّق آية اللَّه انصارى در شهر مذهبى نجف شاهد مطلب است و روش مامقانى اوّل كه پس از رسيدنشان به مرتبهء مرجعيت اجرت سر تراشى را اضافه نكرده ، مىفرمود : من نامم بزرگ شده ، نه مساحت سرم . او مىگفت : تعجب دارم از اين كه مردم مرا تمجيد مىكنند كه زاهد است و وجوه مالى را در غير مصارف خود مصرف نمىكند ؛ يعنى مىگويند من دزد و غارتگر نيستم . عجباً اين كه صفت فوقالعادهاى نيست .
بنده معتقدم جامعهء روحانيت ، خاصه كسانى كه از ممرّ فوق ارتزاق دارند ، بايد بكوشند كه زندگى خود را على رغم اقتضاى زمان و اجبار محيط كنونى - كه زندگانىها را متورّم كرده و همواره بر طول و عرضش مىافزايد - كنترل كنند و تقليل و تنزّل بخشند ، و گر نه ماها با اين رويه زندگى كنيم ، در مقابل شاگردان مدرسهء على ابن ابى طالب عليه السلام هوسران و دنيا پرستيم :
« وَ تُحِبُّونَ الْمَالَ حُبّاً جَمّاً » . « 1 »
راجع به طلّاب محترم
دوست محترم و آقا ، آنچه راجع به وضع دينى طلاب اشارت رفته بود ، از قبيل ميل به ماديت و ضعف روح تقوا و گرايش به جمع مال و حيازات مقام و رغبت به رفاه زندگى ، آرى اين امر يكى از مهمترين علل انحطاط مسلمانها بوده و مىباشد ، مرض پيكرهء اجتماع و سرطان جامعهء روحانيت و مربّيان مذهبى است .
هامش
( 1 ) و مال را دوست داريد ، دوست داشتنى بسيار ( سورهء فجر ، آيهء 20 )