وُلْدِهِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِين ؛
سوگند به آن كه روحم در قبضه قدرت اوست ! ايمان هيچ بندهاى اكمال نخواهد يافت ، مگر آن كه مرا از خويش و پدران و اهل و فرزندان خويش و از همه مردم بيشتر دوست داشته باشد .
و البته به هر مقدار كه در دل انسان محبت غير پيامبر باشد ، به همان اندازه نقص و كاستى در ايمان و علاقه وى موجود است ، و اين عشق در سايه عشق اللَّه و از شاخههاى آن شجره طيبه است كه :
« أَ لَمْ تَرَ كَيْفَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُهَا ثَابِتٌ وَ فَرْعُهَا فِى السَّمَاءِ * تُؤْتِى أُكُلَهَا كُلَّ حِينٍ بِإِذْنِ رَبِّهَا وَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ » ؛
آيا نديدى خدا چگونه مَثَل زده : سخنى پاك كه مانند درختى پاك است كه ريشهاش استوار و شاخهاش در آسمان است ؟ ميوهاش را هر دم به اذن پروردگارش مىدهد . و خدا مَثَلها را براى مردم مىزند ، شايد كه آنان پند گيرند .
آرى ، علاقه به معبود و محبت آن ذات اقدس ، درختى است تنومند در صحنه قلب دوستان حق ، از روز ازل غرس شده و رفته رفته محكم و استوار گشته و شاخههايش سر به فلك انسانيت و ايمان كشيده و در هر آن و ساعتى ثمر نوبرى و ميوهء تازهترى تحويل مىدهد . آن درخت پر بركت حب اللَّه است و شاخهاش حب دوستانش و ميوههاى گوناگون و تازهاش عملها و كارهاى ارزنده و صالح كه جهان ظلمانى را نور مىبخشد و فرد و جامعه را غذايى گوارا مىدهد و حيات آفرين مىگردد . و از اين شاخه است ، آنچه كلمات نورانى امام صادق عليه السلام در بارهء شيعيانش بدان اشاره دارد :
يَفْرَحُونَ بِفَرَحِنَا وَ يَحْزَنُونَ بِحُزْنِنَا ؛
دوستان و پيروان ما آن چنان با ما در هم آميخته و متحدند كه گويا همه از يك
گفتارها و نوشتارها در نشريات و مقدمه كتاب ها (فارسى) — صفحة 580
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٥٨٠