دشمن دارد ، اميد آن كه در روز واپسين گناهانش هر چه زيادتر هم باشد ، مورد غفران قرار گيرد .
نكته قابل توجه
مثالى در السنه و زبان بزرگان جارى است كه مىگويند :
من أحبّ شيئاً أحبّ آثاره .
يعنى طبيعى است محبت و علاقه به شخصى يا شيئى ، سبب محبت به وابستگان و لوازم الوجود و آثار و اعمال او نيز خواهد بود .
و روى اين قانون است كه دوستان خداوند ، علاقه خاصى به انبيا و پيروان حق دارند و نيز علاقه به آنچه كه از اوست و به نام او و از آثار او و از شعاير و خواص او است دارند . و از اين رو ، امام زين العابدين عليه السلام در يكى از نيايشهاى خويش چنين مىگويد :
وَ ارْزُقْنِى حُبَّكَ وَ حُبَّ كُلِّ مَنْ أَحَبَّكَ وَ حُبَّ كُلِّ عَمَلٍ يُقَرِّبُنِى إِلَى حُبِّك ؛
خداوندا ، درخواستم آن كه عشق و محبت خود ، محبت به دوستان خود و محبت به كارهاى شايستهاى كه مرا به سوىتو نزديك مىكند و به لقايت مىرساند ، در دلم بيفكن .
در اين سه جمله ، سه امر مهم را امام ، از خداوند مىطلبد : محبت به ذات اقدس حق - كه بزرگترين نعم الهى و پرارزشترين فضيلت انسانى است - و محبت دوستان حق كه از آثار و شؤون محبت حق و تابشى از اشعه و پرتوى از انوار آن است ، و در آخر ، محبت كارهايى كه راه وصول به حق و جادهاى مستقيم براى نزول در ساحت قدس محبوب است .
و طبق اين ميزان است كه در حديثى از پيامبر عظيم الشان صلى الله عليه و آله وارد شده كه آن حضرت فرمود :
وَ الَّذِى نَفْسِى بِيَدِهِ لَايُؤْمِنَنَّ عَبْدٌ حَتَّى أَكُونَ أَحَبَ إِلَيْهِ مِنْ نَفْسِهِ وَ أَبَوَيْهِ وَ أَهْلِهِ وَ