علم نورى است كه خدا در قلب هر كه بخواهد مىافكند .
و آن گاه است كه از اندام و اعضاى او افعال اللَّه صادر مىشود .
مرحوم فيض در كتاب حقايق خود - كه از كتب برجسته به شمار مىرود - روايتى را از على عليه السلام نقل مىكند كه مضمون يك حديث قدسى و مفاد بحث ماست :
عن امير المؤمنين عليه السلام قال : قال اللَّه تبارك و تعالى : من طلبنى وجدنى ، و من وجدنى عرفنى ، و من عرفنى أحبّنى و من أحبّنى عشقنى ، و من عشقنى عشقته ، و من عشقته قتلته .
كسى كه مرا طلب كند ، مرا خواهد يافت .
خداوندا ، كجا تو را بطلبيم و از زبان چه كسى به معارف دين تو آشنا شويم ؟ مگر گذشتگان ما نبودند كه فرسنگها راه مىپيمودند تا صاحب نفسى را ببينند و در مقابل او زانو بزنند و خود را اصلاح كنند ؟
حسين بن على عليه السلام در آن صحنه بزرگ در صحراى عرفات مىفرمايد :
عَمِيَتْ عَيْنٌ لَاتَرَاكَ وَ لَاتَزَالُ عَلَيْهَا رَقِيباً ؛
كور باد آن چشمى كه تو را در تمام قلل و فرج جهان نگاهبان نفس خويش نبيند .
در روايت ديگرى از امام صادق عليه السلام آمده است كه :
مَنْ طَلَبَ شَيْئاً نَالَهُ أَوْ بَعْضَه ؛
كسى كه در پى چيزى باشد يا به همه آن و يا به بعض آن دست خواهد يافت .
با صد هزار جلوه بيرون آمدى كه من * با صد هزار ديده تماشا كنم تو را
آن كه مرا بيابد ، خواهد شناخت . آن كه مرا بشناسد كه چه هستم و چرا او را آفريدهام و چه سعادتى از آفرينش او منظور كردهام ، محب من خواهد شد .
اى انسان ، من مىخواهم تو را از تعلقات جدا كرده و به آسمانها صعود دهم و در