بهشت جايگاهت عطا كنم و آنگاه است كه فرشتگان بيايند و بر تو درود فرستند :
سلام من الحىّ الّذى لا يموت إلى الحىّ الّذى لا يموت ؛
سلام و درود خدا از جانب آن خدايى كه مرگ بدارد ، بر آن بندهاش كه مرغ فنا در وجودش آشيانه نخواهد كرد .
اين محبّت به مدارج بالاتر راه مىيابد تا به مرحله عشق مىرسد ؛ عشق ذوب عاشق است در وجود معشوق ، اتحاد عاشق و معشوق و از بين رفتن تكثر و دوگانگى ، اين مرحلهاى است كه جز خاصان درگاه الهى كسى را نصيب نخواهد شد . قرآن مجيد در بيان اوصاف اين دسته از انسانها مىفرمايد :
« تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ » ؛
پهلوهاى اهل تقوا و مخلصان درگاه خداوندى با رختخواب آشنا نيست و از آن دورى مىگزيند .
مصداق اتم اين آيه كريمه وجود مقدس رسول خداست كه تاريخ زندگانى پر بركت او شاهد بر اين مدعاست .
در بخشى از تاريخ آمده است كه عايشه نيمه شب از جا برخاست و پيامبر اكرم را در بستر نيافت . او سماوى نيست ، فكرش جاى ديگر است ، اما وقتى به خلوتگاه رسول اللَّه صلى الله عليه و آله مىرود ، آن وجود مقدس را ملاحظه مىكند كه بر سجده افتاده و زمزمه مىكند :
إِلَهِى وَ سَيِّدِى عَبْدُكَ بِبَابِكَ أَقَامَتْهُ الْخَصَاصَةُ بَيْنَ يَدَيْك . . .
إِلَهِى ارْحَمْ عَبْدَكَ الذَّلِيلَ ذَا اللِّسَانِ الْكَلِيلِ وَ الْعَمَلِ الْقَلِيلِ وَ امْنُنْ عَلَيْهِ بِطَوْلِكَ الْجَزِيلِ وَ اكْنُفْهُ تَحْتَ ظِلِّكَ الظَّلِيلِ يَا كَرِيمُ يَا جَمِيل ؛
خدايا ، بنده تو بر در خانه تو ايستاده است ، فقر او را به اينجا كشانده است ، با صدا زدن در خانه تو را مىكوبد . . . .
خداوندا ، ما آمدهايم كه قلوبمان را از عشق خود سرشار سازى و ما را بپذيرى و از نيكانمان گردانى .
گفتارها و نوشتارها در نشريات و مقدمه كتاب ها (فارسى) — صفحة 378
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٣٧٨