است و وحى اتكا به غيب دارد . اصلًا ايمان به غيب تمام الايمان و تمام الاصول و الفروع است و تنها فاصلهء ميان كفر و ايمان اعتقاد به غيب است .
روح و روان نيز از مصاديق روشن غيب است كه در اين پيكر موقتاً براى خود جايى گزيده و ما در جست و جوى او و موقعيت او هستيم و هنوز نتوانستهايم آن را بشناسيم .
يكى ديگر از عناوين روح ، كتاب است . ما مىتوانيم روح را كتاب بناميم ؛ كتابى پر محتوا و قطور كه داراى ابواب و فصول و كلمات و مفاهيم عالى است :
و أنت الكتاب المبين الذى * بأحرفه تظهر المضمر
اى انسان ، دقت كن كه تو كتابى بسيار آشكار و روشن هستى ؛ كتابى كه روح و روان آدمى ناميده مىشود و با مطالعه آن محتواى عجيب و والايى براى انسان آشكار مىشود .
تنها تفاوت اين كتاب مهم با ديگر كتب ، اين است كه در آن غلط و اشتباه فراوان است ؛ زيرا تمام آن به دست و قلم تكوين نوشته نشده است ، بلكه در طول زمان بسيار به آن دستبرد زده شده و فراوان به انحراف كشيده شده است .
تحت تربيت پدر و مادر و آن گاه ، استاد و معلم و دبير و رفيق و دوست ، خطوط مختلفى در كتاب وجود انسان نقش بسته و اين وظيفه اوست كه پس از معرفت نفس و ورود به اجتماع به مطالعه و تعمق در كتاب نفس خويش بپردازد و تا انسان اين كتاب نفس را نخواند و اشتباهات آن را اصلاح نكند ، فراگيرى علوم و دانشهاى ديگر اثر مطلوب خويش را نمىبخشد . بايد از كتاب نفس شروع كرد و آن گاه به كسب علوم ديگر پرداخت .
قرآن كريم خطاب به همه ما مىفرمايد :
« وَ كُلَّ إِنسَانٍ أَلْزَمْنَاهُ طَائِرَهُ فِى عُنُقِهِ وَ نُخْرِجُ لَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ كِتَاباً يَلْقَاهُ مَنْشُوراً » ؛
و كارنامه هر انسانى را به گردن او بستهايم ، و روز قيامت براى او نامهاى كه آن را گشاده مىبيند بيرون مىآوريم .