موسى بن عبد اللَّه خدمت امام هادى عليه السلام رسيد و عرضه داشت :
عَلِّمْنِى يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ ! قَوْلًا أَقُولُهُ بَلِيغاً كَامِلًا إِذَا زُرْتُ وَاحِداً مِنْكُم ؛
يا بن رسول اللَّه ، كلام بليغ و فصيح به من ياد بده كه هر وقت خواستم بتوانم با آن شما را زيارت كنم .
در اين جا بود كه امام هادى زيارت « جامعه كبيره » را به موسى بن عبد اللَّه تعليم كرد . زيارت « جامعه » تنها يك زيارت معمولى نيست ، سراپا معرفى مقام ولايت و امامت است كه اگر انسان اين زيارت را نخواند و به مفاهيم آن پى نبرد ، هرگز امامت را در نمىيابد .
در اين زيارت مىخوانيم :
السَّلَامُ عَلَى مَحَالِّ مَعْرِفَةِ اللَّهِ . . . وَ التَّامِّينَ فِى مَحَبَّةِ اللَّهِ ؛
سلام بر آن دلهايى كه محل حلول معرفت اللَّه است و سلام بر آنان كه به محبت خدا به طور تمام و كمال دست يافتهاند .
خوشا به حال آن بندهاى كه وقتى قرآن و ادعيه را مىخواند ، اگر به آيه يا جملهاى از جنت و فردوس برسد ، شوق به لقاى آن پيدا كند و اگر به عنوانى از جهنم برخورد كند ، خود را از مقدمات آن برحذر دارد .
خود را با قرآن پيوند بزنيد و راه و رسم زندگى و هدايت را از قرآن بجوييد . در سورهء حمد مىخوانيم :
« اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ » ؛
خدايا ما را به راه مستقيم هدايت فرما .
ما هدايت چه كسانى را به همراه خود در اين آيهء شريفه از خدا مىخواهيم ؟ و اين ضمير « متكلم مع الغير » شامل چه افرادى مىشود ؟
خداوندا ، من به درگاه تو آمدهام و حرف بزرگى دارم . من هدايت همه انسانها را از تو مىخواهم .
گفتارها و نوشتارها در نشريات و مقدمه كتاب ها (فارسى) — صفحة 287
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٢٨٧