عنيد ، أنت كهفي حين تعييني المذاهب ، و تضيق عليّ الأرض بما رحبت .
اللّهمّ خلقتني و كنت عن خلقي غنيّاً ، و لولا نصرك إيايّ لكنتُ من المغلوبين . يا منشر الرحمة من مواضعها ، و مخرج البركات من معادنها ، و يا من خصَّ نفسه بشموخ الرفعة ، فأولياؤه بعزّه يتعزّزون ، يا من وضعتْ له الملوك نير المذلّة على أعناقها ، فهم مِن سطوته خائفون . أسألك باسمك الّذي قصر عنه خلقك ، فكلّ لك مذعنون ، أسألك أن تصلّى على محمّد و على آل محمّد ، و أن تنجز لى أمرى ، و تعجّل لى الفرج ، و تكفيني ، و تعافيني ، و تقضي حوائجي ، الساعة الساعة ، الليلة الليلة ، إنّك على كلّ شيء قدير .
« 1 »
بيان : محجّل : حيوانى كه در پاهايش سفيدى باشد ؛ شمراخ : مويى است كه بر بالاى پيشانى روييده باشد ؛ و يزهر : روشنى مىدهد .
عليّ عليه السلام و القرآن
قال سليم بن قيس : سمعتُ عليّاً يقول : ما نزلت على رسول اللَّه آية من القرآن إلّاأقرأنيها و أملاها عليّ فكتبتُها بخطّي و علّمني تأويلها و تفسيرها و ناسخها و منسوخها و محكمها و
هامش
( 1 ) . اميرمؤمنان على عليه السلام : گويا مىبينم قائم از وادى السلام گذشته ، به سوى سيلگاه « سهله » مىرود . بر اسبى با پاهاى سفيد سوار است . موهايش بر بالاى پيشانى روييده ، دعا مىخواند و در دعايش مىگويد : معبودى جز اللَّه نيست ؛ حق است ، حق . معبودى جز اللَّه نيست ؛ به دو ايمان داشته و تصديقش مىكنم . معبودى جز اللَّه نيست ؛ بندهء اويم . خدايا ! اى ياور هر مؤمن بىكس ، اى خوار كنندهء هر ستمگر سركش ، تو پناه منى ، آن هنگام كه راه و روشهاى گوناگون مرا خسته مىكند و زمين به رغم گستردگى ، بر من تنگ مىآيد !
خدايا ! مرا آفريدى ؛ امّا از خلقتم بىنياز بودى . اگر كمكم نمىكردى ، جزء شكست خوردگان بودم . اى كه از خاستگاه خود ، رحمت مىپراكنى ؛ اى كه از معادن خويش ، بركات بيرون مىآورى ؛ اى كه با والايى و بلند مرتبه بودن خود را آراستهاى و اوليا و دوستدارانت به عزت تو ، عزيز و سربلند مىگردند ؛ اى كه پادشاهان در برابرش قلادهء خوارى و ذلت بر گردن آويختهاند و از قدرت تو در بيم و هراسند .
بدان نامى تو را مىخوانم كه برتر از انديشهء خلايق است و همگى در برابرت تسليم و فرمانپذيرند . از تو درخواست دارم بر محمّد و آل محمّد درود بفرستى . كارم را استوار و عملى گردانى . در گشايش برايم شتاب فرمايى . مرا بسنده باشى . سلامتى ارزانيم دارى ، اكنون و همين امشب خواستههايم را برآورى كه بر هر كارى قادر و توانايى ! ( دلائل الإمامة ، ص 458 ؛ بحار الأنوار ، ج 91 ، ص 365 ) .