بخش دوم : صفات قاضى و آداب او
صفات و شرايط عمدهء آن ، به قرار زير است : ايمان ، عدالت ، علم ، ذكورت ، نصب از طرف امام عليه السلام .
امّا ايمان ، دليل بر شرطيّت آن ، امور زير است :
1 . اجماع همهء فقهاى اماميّه .
2 . طريق اولويّت ؛ چه آن كه اخبارى كه دلالت بر عدم جواز قضاوت مؤمن غير عادل دارد ، دلالت دارد به نحو اولويّت بر عدم جواز قضاوت كافر .
3 . شرطيّت ايمان در قاضى ، از ضروريّات مذهب اماميّه است .
4 . خبر معتبر ابى خديجه از حضرت صادق عليه السلام :
« إيّاكم أن يحاكم بعضكم بعضاً إلى أهل الجور ، و لكن انظروا إلى رجل منكم يعلم شيئاً من قضايانا فاجعلوه بينكم ؛ فإنّي قد جعلته قاضياً ، فتحاكموا إليه » .
« 1 » ترجمه : مبادا محاكمههاى ميان خودتان را به اهل جور ارجاع دهيد ؛ بلكه به مردى از خودتان كه چيزى از احكام قضايى ما را درك كرده ، متوجّه شويد و او را ميان خود به قضاوت بگيريد كه من او را قاضى قرار دادم ، پس محاكمهء خود [ را ] به سوى او ببريد .
و كدام اهل جور است كه از كافر منكر اصول اسلامى ، جائرتر است ؟ !
هامش
( 1 ) . الكافي ، ج 7 ، ص 412 ، ح 4 ؛ وسائل الشيعة ، ج 27 ، ص 13 ، ح 33083 .