طرزى كه گذشت - طعام دهند ؛ و احوطْ آنكه كفّارهء حنثِ نذر ، مثل كفّارهء افطار روزهء ماه رمضان است .
مسئلهء 4 . واجب تخييرى است بر كسى كه تخلّف از سوگند شرعى كرده و بر زنى كه موى سر خود را در مصيبت كنده و يا صورت خود را خراشيده و بر مردى كه لباس خود را در مرگ فرزند و يا همسر خود پاره نموده ، ده نفر فقير را اطعام نمايند ، و يا آنان را لباس بپوشانند ؛ و اگر اين دو مقدورشان نباشد ، سه روز روزه بگيرند .
مسئلهء 5 . بر كسى كه مسلمانى را به عمد و ظلم كشته و يا يك روز از ماه رمضان را به عمل گناهى ، مانند خوردن شراب و زنا ، باطل كرده ، كفّارهء جمع ، واجب مىشود ؛ و آن ، عبارت است از آزاد كردنِ يك برده در صورت امكان و روزه گرفتن دو ماه متوالى و طعام دادن به شصت نفر فقير .
صيد
مسئلهء 1 . صيد كردنِ هر حيوان وحشى - خواه برّى باشد ، يا دريايى و هوايى - به منظور استفادهء حلال از آن جايز است و صيدكننده به مجرّد تسلّط ، آن را مالك مىشود .
مسئلهء 2 . اگر شكارچى ، حيوان وحشى حلال گوشت را زنده بگيرد ، بايد خود ذبح شرعى نمايد ؛ و اگر در حال شكار ، كشته شود ، حلّيّت آن را در جايى است كه يا به وسيلهء سگشكارى صيد شود و يا به وسيلهء آلت قَتّاله .
مسئلهء 3 . غير از سگشكارى ، شكار هيچ حيوانى ، سبب تزكيه و حلّيّت نيست ؛ و همهء انواع سگ ، قابل تربيت براى شكار است .
مسئلهء 4 . اثر صيد شرعى در حيوانات حلال گوشت ، تزكيه و طهارت و حلال بودنِ گوشت آن است ؛ و در حيوانات حرام گوشت - مانند : روباه ، شغال ، گرگ و پلنگ - تزكيه و پاك بودن اجزاى آن و جواز تصرّفات است در امورِ مشروط به تزكيه . و دو قسم از حيوانات - يعنى سگ و گُراز - نجسُ العيناند و قابل تزكيه نيستند ، چنانچه انسان نيز ذبحبردار نيست ؛ اگر سرش را بريدند ، مانند ساير اقسام مرگش ، نجس مىشود ؛ و جز با اغسال سهگانه ، قابل تطهير نيست .