لِداعيهِ ، وَ حِجابُهُ مَرْفُوعٌ لِراجيهِ ، أَسْئَلُكَ بِكَرَمِكَ أَنْ تَمُنَّ عَلَيَّ به روى دعاكننده باز است و حجاب او از مقابل اميدواران برداشته شده ، به كرم تو قسم از تو مىخواهم كه بر من از مِنْ عَطآئِكَ بِما تَقِرُّ بِهِ عَيْني ، وَ مِنْ رَجآئِكَ بِما تَطْمَئِنُّ بِهِ نَفْسي ، عطاى خود چيزى ببخشى كه چشمم بدان روشن گردد ؛ از اميد چيزى ، كه دلم به آن آرام گيرد ؛ وَ مِنَ الْيَقينِ بِما تُهَوِّنُ بِهِ عَلَيَّ مُصيباتِ الدُّنْيا ، وَ تَجْلُو بِهِ از يقين چيزى ، كه ناگواريهاى دنيا به آن آسان شود و پردههاى عَنْ بَصيرَتي غَشَواتِ الْعَمى بِرَحْمَتِكَ يا أَرْحَمَ الرَّاحِمينَ . « 1 » كوردلى از بصيرتم كنار رود . سوگند به رحمتت اى مهربانترين مهربانان .
پنجم : مناجات مشتاقان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ ، إِلهي إِنْ كانَ قَلَّ زادي فِى الْمَسيرِ بنام خداوند بخشندهء مهربان . خداى من اگر در حركت به سوى تو توشهء من اندك است ، إِلَيْكَ فَلَقَدْ حَسُنَ ظَنّي بِالتَّوَكُّلِ عَلَيْكَ ، وَ إِنْ كانَ جُرْمي همانا كه در توكّل به تو حسن ظن دارم و اگر جرم من مرا قَدْ أَخافَني مِنْ عُقُوبَتِكَ فَإِنَّ رَجآئي قَدْ أَشْعَرَني بِالأَمْنِ مِنْ از عقوبت كردن تو به هراس انداخته اما اميد من خبر مىدهد كه از خشم تو نِقْمَتِكَ ، وَ إِنْ كانَ ذَنْبي قَدْ عَرَضَني لِعِقابِكَ فَقَدْ اذَنَني در امانم و اگر گناه من مرا در معرض عقوبت قرار داده است ، حسن اعتمادم مرا از حُسْنُ ثِقَتي بِثَوابِكَ وَ إِنْ أَنامَتْنِى الْغَفْلَةُ عَنِ الْاسْتِعْدادِ ثواب تو آگاه مىكند و اگر مرا غفلت از آمادگى ديدارت به خواب فرو
هامش
( 1 ) . بحار الانوار / 91 / 144 .