الْعار ، إِذَا امْتازَ الْأَخْيارُ مِنَ الْأَشْرارِ ، وَ حالَتِ الْأَحْوالُ رهايى بخش هنگامى كه نيكان از اشرار جدا مىشوند و حالتها دگرگون مىگردد وَ هالَتِ الْأَهْوالُ ، وَ قَرُبَ الْمُحْسِنُونَ وَ بَعُدَ الْمُسيئُونَ ، و ترسها آشكار مىشود و نيكو كاران به قرب مىرسند و بدكاران از آن دور مىگردند وَ وُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ ما كَسَبَتْ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ . « 1 » و هر كس به آنچه به دست آورده است مىرسد حال آنكه بر آنان ستمى نمىرود .
چهارم : مناجات اميدواران
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ ، يا مَنْ إِذا سَئَلَهُ عَبْدٌ أَعْطاهُ ، وَ إِذا بنام خداوند بخشندهء مهربان . اى كه وقتى بندهاى چيزى از تو خواست به او عطا مىكنى و چيزى أَمَّلَ ما عِنْدَهُ بَلَّغَهُ مُناهُ ، وَ إِذا أَقْبَلَ عَلَيْهِ قَرَّبَهُ وَ أَدْناهُ ، وَ إِذا را آرزو مىكند او را به آرزويش مىرسانى ؛ وقتى كسى به تو روى آورد او را به خود نزديك كنى و آنگاه جاهَرَهُ بِالْعِصْيانِ سَتَرَ عَلى ذَنْبِهِ وَ غَطَّاهُ ، وَ إِذا تَوَكَّلَ عَلَيْهِ كه آشكارا به تو نافرمانى كند ، گناهش پنهان دارى و بپوشانى و چون به تو توكّل كند ، أَحْسَبَهُ وَ كَفاهُ . إِلهي مَنِ الَّذي نَزَلَ بِكَ مُلْتَمِساً قِراكَ فَما به كار او برسى و كفايتش كنى . خدايا ، كيست كه با التماس ميزبانى به درگاه تو آيد قَرَيْتَهُ وَ مَنِ الَّذي أَناخَ بِبابِكَ مُرْتَجِياً نَداكَ فَما أَوْلَيْتَهُ ، أَيَحْسُنُ و تو از او پذيرايى نكرده باشى و كيست كه با دل اميدوار در پيشگاهت بايستد و تو به او أَنْ أَرجِعَ عَنْ بابِكَ بِالْخَيْبَةِ مَصْرُوفاً ، وَ لَسْتُ أَعْرِفُ سِواكَ احسان نكرده باشى ؟ آيا شايسته است كه نوميد از درگاه تو بازگردم ؟ حال آنكه جز تو
هامش
( 1 ) . بحار الانوار / 91 / 143 .