ششم : مناجات شكرگزاران
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ ، إِلهي أَذْهَلَني عَنْ إِقامَةِ شُكْرِكَ بنام خداوند بخشندهء مهربان . خداى من فضل و عطاى پياپى تو ، از يادم برده است كه شكرانهء تو را تَتابُعُ طَوْلِكَ ، وَ أَعْجَزَني عَنْ إِحْصآءِ ثَنآئِكَ فَيْضُ فَضْلِكَ ، بجاى آورم و ريزش فضل تو از شمردن ثناى تو ناتوانم ساخته است وَ شَغَلَني عَنْ ذِكْرِ مَحامِدِكَ تَرادُفُ عَوآئِدِكَ ، وَ أَعْيانى عَنْ و پى در پى بودن نعمتهاى تو از ذكر ستودگى تو بازم داشته است و دوام نعمتهايت نَشْرِ عَوارِفِكَ تَوالي أَياديكَ ، وَ هذا مَقامُ مَنِ اعْتَرَفَ بِسُبُوغِ از منتشر ساختن آن خستهام كرده است ؛ و اين مقام كسى است كه به بسيارى نعمتهاى تو النَّعْمآءِ ، وَ قابَلَها بِالتَّقْصيرِ ، وَ شَهِدَ عَلى نَفْسِهِ بِالْإِهْمالِ اعتراف كرده و در مقابل آن نعمتها تقصير كرده است و به سهل انگارى خود وَ التَّضْييعِ ، وَ أَنْتَ الرَّءُوفُ الرَّحيمُ الْبَرَّ الْكَريمُ ، الَّذي و تباه ساختن نعمتها گواهى دهد ؛ و توئى آن مهرورز و مهربان و نيكى رسان و كريم كه قاصدان لا يُخَيِّبُ قاصِديهِ ، وَ لا يَطْرُدُ عَنْ فِنآئِهِ امِليهِ ، بِساحَتِكَ تَحُطُّ درگاهش را نوميد بازنگردند و اميدواران به كرمش را از آستانش نراند . بر درگاه تو رِحالُ الرَّاجينَ ، وَ بِعَرْصَتِكَ تَقِفُ امالُ الْمُسْتَرْفِدينَ ، فَلا تُقابِلْ اميدواران بار نهند ، و آرزوهاى يارى طلبان به ساحت تو منتهى مىشود . پس آرزوهاى ما امالَنا بِالتَّخْييبِ وَ الْإِياسِ ، وَ لا تُلْبِسْنا سِرْبالَ الْقُنُوطِ وَ الْإِبْلاس .
را با محرومى و نوميدى روبرو مفرما و جامهء ناكامى و سرافكندگى بر ما مپوشان .