وَ الزُّلْفى . إِلهي إِلَيْكَ أَشْكُو قَلْباً قاسِياً ، مَعَ الْوَسْواسِ مُتَقَلِّباً ، جدايى مىافكند . خدايا ، به تو شكايت مىكنم از دلى سخت كه با وسوسه دگرگون گشته وَ بِالرَّيْنِ وَ الطَّبْعِ مُتَلَبِّساً ، وَ عَيْناً عَنِ الْبُكآءِ مِنْ خَوْفِكَ و در پردهء تاريكى و بى توفيقى پيچيده و از چشمى كه اشك خوف بر آن جامِدَةً ، وَ إِلى ما يَسُرُّها طامِحَةً . إِلهي لا حَوْلَ لي وَ لا قُوَّةَ نمىگذرد و به آنچه خرسندش سازد ميل كند . خدايا ، مرا توان و نيرويى جز إِلّا بِقُدْرَتِكَ ، وَ لا نَجاةَ لي مِنْ مَكارِهِ الدُّنْيا إِلّا بِعِصْمَتِكَ ، قدرت تو نيست و نجاتى براى من از ناگواريهاى دنيا جز عصمت تو نيست .
فَأَسْئَلُكَ بِبَلاغَةِ حِكْمَتِكَ ، وَ نَفاذِ مَشِيَّتِكَ أَنْ لا تَجْعَلَني پس از تو مسئلت دارم كه به رسايى حكمتت و نفوذ مشيّتت چنان كنى كه جز به بخشش تو لِغَيْرِ جُودِكَ مُتَعَرِّضاً ، وَ لا تُصَيِّرَني لِلْفِتَنِ غَرَضاً ، وَ كُنْ به هيچ چيز روى نياورم و مرا هدف فتنهها نگردانى و مرا بر لي عَلَى الْأَعْدآءِ ناصِراً ، وَ عَلَى الْمَخازي وَ الْعُيُوبِ دشمنان پيروز فرمايى و بر رسوائيها و عيبهاى من ساتِراً ، وَ مِنَ الْبَلآءِ واقِياً ، وَ عَنِ الْمَعاصي عاصِماً بِرَأْفَتِكَ پرده پوش باشى و از بلا نگاهدارى و از معصيتها حفظ كنى ؛ وَ رَحْمَتِكَ يا أَرْحَمَ الرَّاحِمينَ . « 1 »
به مهر و رحمت تو ، اى مهربانترين مهربانان .
هامش
( 1 ) . بحار الانوار / 91 / 143 .