عقيدة ندارد ، بلكه به عمل انسان مربوط مىشود ؛ مانند كسى كه به حرمت شراب ووجوب نماز معتقد است ، ولى شراب مىنوشد ويا نماز نمىخواند ، اما انكار رسالت ويا معاد مثلًا موجب كفر است .
در هر صورت ، تكبّر همان گونه كه علماى اخلاق گفتهاند ، يكى از رذايل اخلاقى است وانسان مؤمن نبايد به چنين صفت زشت وناروايى آلوده باشد وبه همين دليل قرآن كريم توصيه لقمان را در مورد اجتناب ودورى از اين صفت رذيلة به عنوان يكى از فرازهاى سخنان حكمت آميز وى ، در سورهء « لقمان » ياد نموده است .
نعمتهاى بي شمار خداوند
وَلَاتُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَاتَمْشِ فِى الْأَرْضِ مَرَحًا إِنَّ اللَّهَ لَايُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ وَاقْصِدْ فِى مَشْيِكَ وَاغْضُضْ مِن صَوْتِكَ إِنَّ أَنكَرَ الْأَصْوَاتِ لَصَوْتُ الْحَمِيرِ ؛ « 1 » ( پسرم ، ) با بي اعتنايى از مردم روى مگردان وبا حالت خوشحالى فراوان بر زمين راه مرو كه خداوند ، انسان متكبر ومغرور را دوست ندارد .
در راه رفتن معتدل وميانه رو باش واز آهنگ صدا وفريادت بكاه كه زشتترين صداها ، صداى خران است .
ميانهروى در راه رفتن
در آيات شريفه فوق به چند وصيت ديگر از وصاياي دهگانه لقمان اشاره شده است كه از آن جمله اين است كه : « وَلَا تَمْشِ فِى الْأَرْضِ مَرَحًا » . اگر ما بخواهيم به صورت ظاهر وبه اصطلاح ، تحت اللفظي آن را معنا نماييم ، معناى آية چنين مىشود : در روى زمين با خوشحالى بىاندازه راه مرو ، ولى آيا راه رفتن در چنين حالتي خلاف شرع خواهد بود ؟
چه بسا انسان در اثر پيش آمد خيرى ، آن چنان خوشحال مىشود كه از
هامش
( 1 ) . سورهء لقمان ، آيهء 18 - 19 .