در هر صورت ، قرآن كريم خطاب به تمام مشركان واز جمله اين دو گروه از أهل كتاب مىفرمايد : شما كه براي خدا شريك قرار دادهايد ، چند نمونه از آثار وپديدههاى خلقت آنان را به عنوان دليل ونشانههاى خدايى آنها ارائه دهيد . البتة از آنجا كه قرآن مخصوص به عصر ونسل خاصي نيست ، تمام مشركين عصر نزول قرآن ، در جزيرةالعرب وإيران وساير نقاط جهان آن روز وزمانهاى بعدى مورد اين خطاب عام قرآن هستند ، وقرآن كريم از تمام آنها دعوت مىنمايد تا براي اثبات ربوبيت خدايان ادعايى خويش ، مخلوقات آنها را نشان دهند .
نمونههايى ديگر از مشركان
إيران ، در عصر بعثت ، معتقد به اهورامزدا واهريمن بود ؛ يعنى معتقد بود كه دو خدا بر عالم حكومت مىكند : تمام زيبايىهاى دنيا آفريده اهورامزدا وزشتىها مخلوق اهريمن است . در مناطق ديگر دنياي آن روز اعتقاد به ثنويت وشرك به صورتهاى ديگرى وجود داشت ؛ عدهاى ستارهپرست بودند كه به آنها « صابئون » مىگفتند ودستهاى - كه حتى تا به امروز هم در هندوستان وجود دارند - گاوپرست بودند . ودر همان هنگام كه زن را در جزيرةالعرب جزء جامعه بشريت به حساب نمىآوردند وأو را بىرحمانه زنده به گور مىكردند ، در گوشه ديگر دنيا أو را تا مقام خدايىبالا برده واعتقاد به خدا بودن أو داشتند وبالآخرة در هر نقطهاى از جهان موجودى به عنوان خدايى پرستيده مىشد ولذا گفتهاند كه در دنيا هيچ پديدهاى نيست كه بشر روزى أو را به كرسي خدايى ننشانده باشد ! !
در هر حال ، اين آية ، استدلالي است در برابر مشركان كه در علم كلام نيز اين استدلال به اين گونه تبيين شده است كه : صد وبيست وچهار هزار پيامبر از جانب خداى تبارك وتعالى ، به سوى بشر مبعوث شده وهمه آنها متحداً يك سخن گفته وهمه دعوت به خداى واحدى نمودهاند ؛ حضرت آدم همان خدايى را به مردم معرفى مىكرد كه حضرت إبراهيم ، عيسى ، موسى وآخرين آنان - كه پيامبر ماست - به مردم معرفى كردهاند وهمه آنها از سوى أو مبعوث شدهاند . اگر غير از آن خداى