باشند ، آن گنهكاران أشك مىريزند واظهار تضرع مىكنند . پيامبران از آنها مىخواهند كه توبه كنند تا شفاعتشان نمايند . آن گاه پروردگار مهربان به آنها لطف كرده وآنان را - كه كيفرشان تمام شده - از دوزخ بيرون مىآورند ؛ در حالي كه روى پيشانى آنها اين خط به چشم مىخورد : « هؤُلاءِ عُتَقاءُ اللهِ مِنَ النَّارِ » ؛ اينان آزادشدگان خداوند از جهنماند . پس از آن با كمال خوشحالى به بهشت مىروند ؛ ولى پس از مدتي عرضه مىدارند : خداوندا ، به ما لطف كردى وما را از جهنم رهايى بخشيدى ، ولى ما وقتي وارد مجلس بهشتيان مىشويم ، خجالت مىكشيم ؛ زيرا در پيشانى ما نوشته شده : « اينها آزادشدگان از جهنم مىباشند » وأهل بهشت به ما نگاه مىكنند . پس خداوند دستور مىدهد ، آن خط هم پاك شود . « 1 » در اينجا امام معصوم عليه السلام چنين مىفرمايد :
شيعيان ما ، اگر ايمانتان درست باشد ، بهشتى هستيد ، ولى كارى كنيد كه بىآبرو بهشتى نشويد ، بلكه آبرومندانه وارد بهشت شويد . « 2 »
ومعناى جمله حضرت اين است كه گناه نكنيد ؛ زيرا گناه انسان مؤمن را ساقط مىكند وبا آن وضع شرمناك ، پس از تحمل سالها عذاب ، به بهشت مىرود .
ارتباط عمل با بهشت
اگر كسى بپرسد : حال كه معلوم شد بهشت پاداش ايمان است ، پس ارتباط عمل با بهشت چيست وعمل چه دخالتىدر بهشت رفتن دارد ؟ در پاسخ مىگوييم :
اگر عمل باشد ، انسان ، بدون عذاب وارد بهشت مىشود وتازه ، هر چه عمل بيشتر وبهتر باشد ، مراتب ودرجات نعمتهاى الهى در بهشت ومقام ومنزلت أو نيز بيشتر وبالاتر خواهد بود . واگر عمل نباشد ، پس از چشيدن أنواع عذابها وپس از مدت زماني - كه هر چه گناه بيشتر مدت ماندن در جهنم بيشتر خواهد بود -
هامش
( 1 ) . مسند ابن حنبل ، ج 4 ، ص 290 ، ح 12471 ؛ الزهد للحسين بن سعيد ، ص 175 ، ح 263 .
( 2 ) . غرر الحكم ، ج 4 ، ص 306 ، ح 6167 . ( با اندكى تفاوت )