روش وموضعگيرى را به أو مىآموزد . واين نكته عظيمى است كه دين به انسان مىگويد : اى انسان ، حق ندارى انسان بي تفاوت باشى وهيچ گونه موضعگيرى نداشته باشى ؛ بايد در برابر همه چيز موضعت مشخص شود ؛ در مقابل اللَّه ، تسليم ؛ در برابر پدر ومادر ، مطيع ، مگر در موارد گناه ؛ در برابر فرزندان ، مربى خوب ؛ در برابر دوستان ، هدايت كننده ؛ با دشمنان خدا ، خصم ؛ با دوستان خدا ، محبت و . . .
بنا بر اين ، زكات عبارت است از رابطه خوب با هم كيشان .
اعتقاد به مبدأ ومعاد
در بخش سوم از آية ، نشانه ديگرى كه براي محسنين وضع مىكند ، اين است كه اعتقاد به معاد وآخرت دارند .
مراد از اعتقاد به معاد ، اين است كه انسان به همه أصول دين پايبند ومعتقد باشد ؛ زيرا كسى كه به معاد معتقد شد ، قهراً به مبدأ هم اعتقاد دارد ومبدأ همان توحيد وخداشناسى است .
ممكن است كسى مانند مشركين از قريش - كه در مكة بودند - معتقد به مبدأ باشد وخدا را قبول داشته باشد ، اما همان گونه كه آنان معاد را نمىپذيرفتند ، أو هم معاد را قبول نداشته باشد ؛ ولى ممكن نيست كسى پيدا شود كه معاد را بپذيرد ، اما مبدأ را قبول نكند . واين محال است ؛ زيرا تا كسى خدا را قبول نكند ، معاد را به طريق أولى قبول نخواهد داشت .
پس اگر گفته شود كه محسن كسى است كه به معاد اعتقاد دارد ، يعنى مبدأ ورسالت را نيز معتقد است .
وبه عبارت روشنتر ، كسى كه قايل شد به اين كه آخرت دار مجازات ومكافات است وتمام اعمال كوچك وبزرگ انسان مورد حسابرسى دقيق قرار مىگيرد ، لابد معتقد است به اين كه دين ومذهب در عالم دنيا براي أو برنامه عملىدارد كه بايد طبق آن برنامه مشخص عمل كند . وبدون شك ، بايد بداند كه اين برنامه آسمانى توسط سفراى الهى به أو مىرسد وآن سفرا ، پيام آوران معصوم خدايند .