نباشد ، بر أو گناهى نخواهد بود ؛ زيرا خداوند ، آمرزنده ومهربان است . واگر براي التذاذ ، يا بيش از مقدار نياز ، يا در حال خروج ونبرد عليه امام عدل ، يا در حال راهزنى بخورد ، حرمت ، باقي است ، هر چند مضطر هم باشد . يعنى چون بخورد ، عقاب دارد ؛ وچون نخورد وبميرد ، عقابِ خودكشى به مقدّمات دارد ، نه به تركِ خوردن ، نظير افكندن خويش در آب يا از جاى مرتفع كه سبب مرگ شود .
تذكّر
حيواني كه به نام غير خدا كشته شده ، از اقسام ميته است . وچون خوك نيز در شرع اسلام ، قابل تذكيه نيست ، آن هم ميته است . پس مجموع محرّمات ياد شده در اين آية ، دو تا است : ميته ، وخون . پس ذكر « اهلّ لغير اللَّه » وخوك مستقلًاّ ، براي اهميّت وشدّت حرمت وشايد براي كثرت ابتلاى به اوّل در صدر اسلام وبه دوم در اين عصر است .
در ذكر غفران خدا در آخر آية ، اشاره است بر اين كه حلال شدن محرّمات اوّليّه در حال اضطرار واقتضاى عناوين ثانويّه ، مفسدهء ذاتي عمل را - كه ملاك حرمت است - برنمىدارد ؛ بلكه مفعولِ غفران ورحمت است .
[ تفسير آيهء 174 ]
إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنْزَلَ اللّهُ مِنَ الْكِتَابِ وَيَشْتَرُونَ بِهِ ثَمَناً قَلِيلًا أُولئِكَ مَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ إِلَّا النَّارَ وَلَا يُكَلِّمُهُمُ اللّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلَا يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ . [ 174 ]
بىترديد ، كساني كه - از علماى يهود ونصارا - آنچه را كه از كتاب آسمانى تورات وإنجيل فرو فرستادهايم ، كتمان مىكنند - ادلّهء نبوّتِ محمّد صلى الله عليه وآله وأوصاف أو ودين وكتاب وغَزَوات وپيروزىهاى أو را از دو كتاب ، حذف يا تأويل مىكنند - واز اين راه ، بهاى اندكى به دست مىآورند ؛ رياستِ چند روزه ومنافع مادّى خود را در ميان قومشان نگه مىدارند ؛ آنان در دنيا به وسيلهء اين عمل ، گويى جز آتش در شكمهاى خود ، فرو نمىبرند .
زيرا اين عمل ، علّت فروبردنِ آتش در جهنّم است ؛ ومعلول را نوع وجودي در رتبهء علّت است .