مَنْ عَلِمَ أنَّ اللَّهَ يَرَاهُ وَيَسْمَعُ مَا يَقُولُ ، وَيَعْلَمُ ما يَعْمَلُهُ مِنْ خَيْرٍ أوْ شَرّ ، فَيَحْجُزُهُ ذلِكَ عَنِ الْقَبيحِ مِنَ الْأعْمَالِ ، فَذلِكَ الَّذى خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ ، وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى ! « 1 »
هر كس بداند كه خدا او را مىبيند و آنچه مىگويد مىشنود و آنچه به جا آورد از خير يا شر مىداند پس اين علم او را مانع شود از اعمال قبيحه ، پس او آن كسى است كه از مقام پروردگارش ترسيده و نفس خود را از هوى نهى كرده است .
از رسول خدا صلى الله عليه و آله روايت شده كه فرمود :
مَنْ عَرَضَتْ لَهُ فَاحِشَةٌ أوْ شَهْوَةٌ فَاجْتَنَبَهَا مِنْ مَخَافَةِ اللَّهِ تَعَالى ، حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ النَّارَ ، وَآمَنهُ مِنَ الْفَزَعِ الْأكْبَرِ ، وَأنْجَزَ لَهُ مَا وَعَدَهُ فى كِتَابِهِ فى قَوْلِهِ تَعَالى :
وَ لِمَنْ خَافَ مَقَامَ رَبّهِ جَنَّتَانِ : « 2 »
هر كه برايش فاحشه [ گناه بزرگ ] يا شهوت حرامى پيش آيد پس از ترس خداى تعالى از انجام آن اجتناب كند خداوند حرام فرمايد بر او آتش را و مأمون گرداند او را از فزع اكبر روز قيامت ، و انجام دهد براى او آنچه را وعده فرموده در كتاب خود در آيهء وَ لِمَنْ خَافَ مَقَامَ رَبّهِ جَنَّتَانِ .
فَبِأَىّ . . . : پس اى گروه انس و جن ، كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را ( كه براى ترك معصيت و اداى طاعت بهشت متعدد مىدهد ) تكذيب و انكار مىكنيد ؟ !
( آيهء 48 و 49 ) ( ذَوَاتَآ أَفْنَانٍ * فَبِأَىّ ءَالَآءِ رَبّكُمَا تُكَذّبَانِ )
لغت :
أفنان جمع فَنَن به معنى شاخهء درخت است . ذواتا تثنيهء « ذات » به معنى صاحب است . اصل ذات هم ذوات بوده ، واو آن در مفرد حذف شده تا بين مفرد و جمع آن تفاوت باشد .
هامش
( 1 ) . نور الثقلين ، ج 5 ، ص 196 ، ح 48 .
( 2 ) . نور الثقلين ، ج 5 ، ص 197 ، ح 49 .