سورهء عصر
[ زيانكارى بشر جز صالحان نصيحتگر ]
( آيهء 1 و 2 ) بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ( وَ الْعَصْرِ * إِنَّ الْإِنسنَ لَفِى خُسْرٍ )
تفسير :
سوگند به وقت عصر ، يا نماز عصر ، يا عصر طلوع اسلام و عرضهء قرآن به جامعهء بشرى و يا عصر ظهور و حكومت الهى مهدى موعود عليه السلام .
در تفسير برهان از محمّد بن سنان از مفضّل بن عمر روايت شده كه از حضرت صادق عليه السلام از « والعصر » سؤال نمودم ؟ حضرت فرمود :
العَصْرُ عصر خُرُوجِ القَائم ( عجل اللَّه فرجه ) . « 1 »
كه مسلَّماً انسان به لحاظ رو به نقصان و زوال بودن عمر او ، و غلبهء هوا و هوس و شيطان بر او ، در زيان و خسران است .
( آيهء 3 ) ( إِلَّا الَّذِينَ ءَامَنُواْ وَ عَمِلُواْ الصلِحتِ وَ تَوَاصَوْاْ بِالْحَقّ وَ تَوَاصَوْاْ بِالصَّبْرِ )
هامش
( 1 ) . تفسير برهان ، ذيل آيهء شريفه .