سورهء شمس
[ سوگند به نعمتها ]
( آيهء 1 - 8 ) بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ( وَ الشَّمْسِ وَ ضُحَلهَا * وَ الْقَمَرِ إِذَا تَلَلهَا * وَ النَّهَارِ إِذَا جَلَّلهَا * وَ الَّيْلِ إِذَا يَغْشَلهَا * وَ السَّمَآءِ وَ مَا بَنَلهَا * وَالْأَرْضِ وَ مَا طَحَلهَا * وَ نَفْسٍ وَ مَا سَوَّلهَا * فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَ تَقْوَلهَا )
اعراب و لغت :
ضمير در آيات يك تا چهار به شمس كه مؤنث مجازى است برمىگردد . ما در آيات 5 - 7 مانند « مَن » بر ذوى العقول اطلاق شده است .
تفسير :
سوگند به خورشيد و گسترش پرتو آن .
بيان : سوگند خداوند به مخلوقات خود ، براى اين است كه تنبيه باشد بر عظمت آن و