و شبههاى نيست كه به جا آوردن اين كارها مجاهدهء با نفس مىخواهد و موجب تحمّل مشقّت و رنج و شدّت مىباشد .
زمانى كه منتهى شود انسان به عقبهء واجبى از واجبات و تقصير نمود در انجام آن ، حبس گردد نزد آن عقبه ، و مورد سؤال قرار گيرد ، پس اگر بيرون آيد از آن به عمل صالحى كه مقدم داشته يا به رحمتى كه تدارك ديده ، نجات يابد از آن به عقبهء ديگر . همين طور در هر عقبه سؤال شود . اگر از تمام آنها سالم ماند ، منتهى شود به دار البقاء . پس حياتى يابد كه موت در آن نيست و سعادتى كه شقاوتى با آن نيست ، در جوار رحمت الهى با پيامبران و امامان و صدّيقين و شهدا و صالحين از بندگان خدا . « 1 » علاوه بر اينها از كسانى باشد كه ايمان آوردهاند و يكديگر را به صبر و مهربانى و بخشش توصيه و سفارش كردهاند .
( آيهء 18 - 20 ) ( أُوْللِكَ أَصْحبُ الْمَيْمَنَةِ * وَ الَّذِينَ كَفَرُواْ بَايتِنَا هُمْ أَصْحبُ الْمَشَمَةِ * عَلَيْهِمْ نَارٌ مُّؤْصَدَةُم )
لغت :
مؤصدة اسم مفعول از باب افعال ، و إيصاد به معنى بستنِ در است .
تفسير :
آنها كه اين كارها را مىكنند و اين ويژگىها را دارند اصحاب يمن و سعادتاند .
و كسانى كه به آيات و نشانههاى قدرت و حكمت و علم ما كفر ورزيدند ، آنها اصحاب شومى و بدبختى و شقاوتاند .
بر آنها آتشى است سرپوشيده كه دم و سوز آن بيشتر و راه خروج از آن بسته و مسدود است .
هامش
( 1 ) . ترجمه اعتقادات شيخ صدوق ، باب 27 ، ص 87 - 88 با تلخيص .