عجز او بر قوم ظاهر شود لذا حيلهاى پيش گرفت و گفت : اگر بر فرض خداى ديگرى باشد - چنانچه موسى گويد - من برتر از او خواهم بود ، چه رسول او موسى است كه فقير است و من صاحب خدم و حشم و مال و منال هستم ! « 1 » پس خداوند او را به كيفر گفتههاى كفرآميز اوّل و آخرش بگرفت و به عذاب عبرتزاى آخرت و دنيايش گرفتار ساخت كه همان غرق دسته جمعى دنيوى و آتش صبحگاهى و شامگاهى برزخى بود .
ابن عباس گفته : معنى آيه آن است كه به عقوبت دو كلمهء اوّل و آخرش او را مؤاخذه ساخت . كلمهء اول : مَا عَلِمْتُ لَكُم مّنْ إِلهٍ غَيْرِى و كلمهء دوم أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلَى است . و در ميان اين دو كلمه چهل سال و به روايتى بيست سال فاصله بود .
ابو بصير از حضرت باقر عليه السلام روايت نموده كه حضرت رسول صلى الله عليه و آله فرمود : جبرئيل عرض كرد : پروردگارا ، فرعون را واگذشتهاى و مؤاخذه نفرمايى و حال آن كه نداى أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلَى سر داده و چنين ادّعايى نموده ؟ خطاب رسيد كه استعجال بر مؤاخذه ، شأن تو و امثال تو است كه خوف آن داريد كه انتقام و تعذيب از شما فوت شود « 2 » و او آخر به عقوبت ما در دنيا و آخرت گرفتار آيد .
بى ترديد در اين حادثه عبرتى است براى كسى كه از خدا مىترسد .
( آيهء 27 - 33 ) ( ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ السَّمَآءُ بَنَلهَا * رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّلهَا * وَ أَغْطَشَ لَيْلَهَا وَ أَخْرَجَ ضُحَلهَا * وَ الْأَرْضَ بَعْدَ ذَ لِكَ دَحَلهَآ * أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَ مَرْعَلهَا * وَالْجِبَالَ أَرْسَلهَا * مَتعًا لَّكُمْ وَ لِأَنعمِكُمْ )
هامش
( 1 ) . منهج الصادقين ، ج 10 ، ص 143 با تصرّف در برخى عبارات .
( 2 ) . مجمع البيان ، ج 5 ، ص 432 .