تفسير :
پس هنگامى كه آن بلاى چيره شوندهء بسيار بزرگ - يعنى حادثهء قيامت - در رسد ؛
در روزى كه انسان آنچه را كه به كوشش و سعى خود انجام داده به وسيلهء نامه عمل شخصى و لوح محفوظ عمومى به ياد آورد .
و در آن روز همه تأسّف و تحسّر خورند ؛ امّا ابرار به جهت آن كه چرا اعمال حسنهء بيشتر به جا نياوردند ؟ ! و امّا فجّار به جهت آن كه چرا معصيت كردند ؟ !
و جهنّم را براى هر كه ببيند و نابينا محشور نشده باشد آشكار گردانده شود .
( آيهء 37 - 39 ) ( فَأَمَّا مَن طَغَى * وَ ءَاثَرَ الْحَيَوةَ الدُّنْيَا * فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِىَ الْمَأْوَى )
تفسير :
اما كسى كه طغيان كرده ؛
و زندگى دنيا را بر آخرت ترجيح داده است ؛
پس بىترديد جهنّم جايگاه اوست .
( آيهء 40 و 41 ) ( وَ أَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبّهِى وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى * فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِىَ الْمَأْوَى )
تفسير :
و امّا كسى كه از مقام و منزلت پروردگار خود و از ايستادن در برابر او - يعنى در موقف عتاب رب الارباب - ترسيده و نفس خود را از هواها - يعنى از تمنّاى كار حرام و ناشايست - منع كرده .
پس بىشك بهشت جايگاه اوست .
تفسير روان (فارسى) — صفحة 383
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٣٨٣