آيات 37 تا 41 جواب آيات 34 و 35 و 36 مىباشد .
آيهء شريفه ، بندگان را آگاه فرمايد كه بهشت با تشريفات نامتناهى آن ، خاصّهء كسانى است كه داراى دو صفت باشند : يكى ترس از مؤاخذهء الهى و ديگر بازداشتن نفس از مشتهيات آن .
بعضى گفتهاند : آيهء شريفه در بارهء كسى است كه قصد معصيت كند در خلوت ، و بر آن قادر باشد ، پس از خدا بترسد و از آن عمل دست باز دارد .
( آيهء 42 - 44 ) ( يَسَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَلهَا * فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَلهَآ * إِلَى رَبّكَ مُنتَهَلهَآ )
لغت :
مُرسى مصدر ميمى به معنى وقوع و ثبوت .
تفسير :
همواره تو را از قيامت مىپرسند كه وقوع آن در چه زمانى است ؟
تو در چه حالى از ياد آن هستى ؟ يعنى از وقت آن چه خبر دارى ؟ !
نهايت كار آن به سوى پروردگار تو است ، يعنى علم به حقيقيت و كيفيت حدوث و وقوع آن و زمان وقوع آن و پديد آوردنش مخصوص او ( خدا ) است .
( آيهء 45 ) ( إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَلهَا )
تفسير :
جز اين نيست كه تو بيمدهندهء كسى هستى كه از قيامت مىترسد . يعنى كلام تو در او فقط اثر مىكند ، و تو واداركنندهء به اعتقاد داشتن به قيامت و كيفردهندهء مخالفان و منكران آن نيستى .
تفسير روان (فارسى) — صفحة 384
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٣٨٤