تفسير :
اين پاداشى است از جانب پروردگارت و بخششى به قدر كافى ، و روى حساب عملهاى گذشته است .
از جانب همان پروردگار آسمانها و زمين و آنچه در ميان آن دو است از مخلوقات ، همان خداى رحمان كه اهل محشر را در برابر او هرگز ياراى سخن گفتن نباشد كه مستقلًا بدون اذن او شفاعت كنند و يا به داورى و پاداش و كيفرش اعتراض نمايند .
يعنى قادر نباشند كه زبان به شفاعت بگشايند ، مگر به اذن او ، يا زبان اعتراض به داورى او و ثواب و عقاب او بگشايند ؛ زيرا داورى و ثواب و عقاب او از روى تفضل و عدل است .
( آيهء 38 ) ( يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَ الْمَللِكَةُ صَفًّا لَّايَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ قَالَ صَوَابًا )
تفسير :
روزى كه روح ( يعنى جبرئيل يا رئيس فرشتگان يا موجود شريفى از غير جنس فرشته ) و فرشتگان به صف مىايستند ، هيچ يك از آنان سخنى براى شفاعت از كسى يا غير شفاعت نمىگويد مگر آن كس كه خداى رحمان به او اذن دهد و سخن درست گويد .
عيّاشى روايت نموده از معاوية بن عمّار كه گويد از حضرت صادق عليه السلام از اين آيه سؤال شد ؟ فرمود :
نَحْنُ وَاللَّهِ الْمَأْذُونُونَ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَالْقَائِلونَ صوابا
: به خدا سوگند ماييم آنها كه روز قيامت اذن شفاعت به ايشان دهند و ماييم كه زبان به تكلّم صواب بگشاييم . گفتم : يا ابن رسول اللَّه ، جانم فداى شما ! به چه تكلم خواهيد كرد ؟ فرمود :
نُمَجِّدُ رَبَّنَا ، وَنُصَلّى عَلى نَبِيِّنَا ، وَنَشْفَعُ لِشيعَتِنَا ، وَلَا يَرُدُّنَا رَبُّنَا
: زبان به تمجيد و تقديس پروردگار خود بگشاييم ، و بر پيامبرمان صلوات فرستيم ، و از براى شيعيان خود شفاعت كنيم ، و پروردگار ما شفاعت ما
تفسير روان (فارسى) — صفحة 373
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٣٧٣