[ گفتگوى منافقان با مؤمنان ]
( آيهء 13 ) ( يَوْمَ يَقُولُ الْمُنفِقُونَ وَ الْمُنفِقتُ لِلَّذِينَ ءَامَنُواْ انظُرُونَا نَقْتَبِسْ مِن نُّورِكُمْ قِيلَ ارْجِعُواْ وَرَآءَكُمْ فَالْتَمِسُواْ نُورًا فَضُرِبَ بَيْنَهُم بِسُورٍ لَّهُ بَابُ بَاطِنُهُ فِيهِ الرَّحْمَةُ وَ ظهِرُهُ مِن قِبَلِهِ الْعَذَابُ )
اعراب :
يوم يقول . . . يا بدل از « يوم . . . » در آيهء قبل است و يا متعلق به « ذلك هو الفضل . . . » در آيهء قبل باشد . سور نايب فاعل ضرب و « با » زايده است .
تفسير :
روزى كه مردان و زنان منافق در مسير محشر به سوى محلّى كه براى آنها تعيين شده به كسانى كه ايمان آوردهاند و با خود نور دارند مىگويند : به خاطر ما اندكى درنگ كنيد و مهلت دهيد - يا به سوى ما نظر كنيد - تا از نورتان روشنى بگيريم . به آنها گفته مىشود ، يعنى مؤمنان يا فرشتگان به آنها مىگويند : به پشت سرتان ( يعنى دنيا ) باز گرديد و براى خود نور كسب كنيد . يعنى موجبات اين نور را كه ايمان و عمل صالح است انجام دهيد ؛ زيرا در محشر از ديگران كسب نور نتوان كرد و از دنيا بايد آورد . و آن هم براى شما امكانپذير نيست .
در اين هنگام ميان آن مؤمنان و منافقان ديوارى كه داراى در است زده مىشود ، در طرف داخل آن كه به سوى بهشت مىباشد رحمت است و بيرونش كه به سوى جهنّم است از آن ناحيه عذاب مىباشد .
( آيهء 14 ) ( يُنَادُونَهُمْ أَلَمْ نَكُن مَّعَكُمْ قَالُواْ بَلَى وَ لكِنَّكُمْ فَتَنتُمْ أَنفُسَكُمْ وَ تَرَبَّصْتُمْ وَ ارْتَبْتُمْ وَ غَرَّتْكُمُ الْأَمَانِىُّ حَتَّى جَآءَ أَمْرُ اللَّهِ وَ غَرَّكُم بِاللَّهِ الْغَرُورُ )