رسيد كه : اگر به دست خود فرزندم را قربانى مىكردم ثوابى عظيم و درجهاى براى من بود خداوند به او وحى فرستاد كه در بين بندگان و مخلوقان چه كسى را از همه بيشتر دوست دارى ؟ گفت : حضرت محمد صلى الله عليه و آله كه حبيب و صفىّ تو باشد . خطاب آمد : او را دوستتر دارى يا خود را ؟ حضرت ابراهيم گفت : به عزّت و جلالت كه او را دوستتر مىدارم .
خطاب رسيد : فرزندان او را دوستتر دارى يا فرزندان خود را ؟ گفت : فرزندان او را دوستتر دارم . خداى تعالى وحى فرمود كه يكى از فرزندان او را . . . گرسنه و تشنه در زمين كربلا شهيد كنند . حضرت ابراهيم عليه السلام چون شمهاى از اين واقعه را بشنيد ، قطرات اشك بر صفحات رخسار فرو باريد ، خطاب رسيد كه : اى ابراهيم ، ثواب گريستن تو بر حضرت حسين عليه السلام و المى كه به قلب تو رسيد ، برابر آن ثوابى است كه به دست خود فرزند خود را قربانى كنى . « 1 » « صلى اللَّه عليك يا ابا عبد اللَّه » .
( آيه 108 - 111 ) ( وَ تَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى الْأَخِرِينَ * سَلمٌ عَلَى إِبْرَ هِيمَ * كَذَ لِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِينَ * إِنَّهُو مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ )
اعراب :
مفعول تركنا در تقدير است ؛ يعنى براى او نام نيك به جاى گذاشتيم .
تفسير :
چون حضرت ابراهيم از آن امتحان بزرگ سرفراز بيرون آمد مستحق ستايش شد و نام نيكى از او در امّتهاى بعدى به جاى گذاشتيم ( چون نداى توحيد ، مبارزهء با شرك ، فداكارى عظيم ) و يا اين كه در امّت پيامبر اسلام هرگاه نام او را ياد كنند او را ستايش نمايند .
سلام و درود بر ابراهيم .
هامش
( 1 ) . به عيون اخبار الرضا عليه السلام ، ص 166 و منهج الصادقين ، ج 8 ، ص 10 رجوع شود .