آنان مىنماييم .
در آن جا هر نوع ميوهاى را مىطلبند در حالى كه از ضرر و زيان آن ايمن باشند .
اين آيات در بارهء متّقيان بود .
براى تقوا سه درجه بيان نمودهاند :
1 - تقواى بنده نسبت به پروردگار متعال به اين كه شريك قرار ندهد براى او نه در ذات و نه درصفات و نه در افعال و نه در عبادات .
2 - تقواى بالنسبه به نفس خود به اين كه او را در حدود قوانين و احكام الهيه متوقف دارد و او را در معاصى و مناهى اجازه ندهد و از سعادت ابدى محروم نسازد .
3 - تقواى نسبت به بندگان خدا در آنچه معاملهء با آنهاست از اموال و نواميس و نفوس و احوال و معاشرت با آنان .
( آيهء 56 و 57 ) ( لَا يَذُوقُونَ فِيهَا الْمَوْتَ إِلَّا الْمَوْتَةَ الْأُولَى وَوَقَلهُمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ * فَضْلًا مّن رَّبّكَ ذَ لِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ )
اعراب :
فضلًا مفعول فعل مقدّر مانند اعطاهم ، و يا مفعول مطلق باشد يعنى يفضل عليهم فضلًا .
تفسير :
پرهيزكاران و بهشتيان در آن جا مرگى نخواهند چشيد ؛ لكن مرگ اوّل را كه سببانتقال از دنيا به عالم برزخ بوده ( و همچنين مرگ دوم را كه سبب انتقال از برزخ به قيامت بوده ) چشيدهاند و خداوند آنها را از عذاب جهنّم براى ابد نگه دارد .
فَضْلًا مِن . . . بهشت و خلودِ در آن تفضلى است از جانب پروردگار تو و اين همان نجات و كاميابى بزرگ است ؛ زيرا متضمّن خلاصى از همهء مكاره و رسيدن به همه خواستهها و نعمتهاست .
تفسير روان (فارسى) — صفحة 375
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٣٧٥