مىگذاريد چنانچه از اوّل خلق دنيا و اهل آن به اين ترتيب بوده است .
وَ مَا عِندَ اللَّهِ . . . : و آنچه از ثواب آخرت و نعيم جنّت در پيشگاه الهى است ، براى آنان كه ايمان آوردهاند و بر پروردگار خود توكل مىكنند و امور خود را به او واگذار مىكنند بهتر و پايدارتر است .
علامهء مجلسى رحمه الله در حديثى روايت نمايد كه :
حضرت از جبرئيل سؤال نمود : توكّل بر خداى عزّ وجلّ چيست ؟ گفت : علم به آن كه مخلوقها ضرر نرسانند و نفع ندهند و عطا ننمايند ومنع نكنند . . . ، پس زمانى كه بنده چنين شد عمل ننمايد براى هيچ كس مگر خدا و اميد ندارد و نترسد هيچ كس از غير خدا و طمع ندارد به هيچ كس غيرِ خدا ، پس اين است توكل . « 1 »
( آيهء 37 ) ( وَ الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبلِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَوَ حِشَ وَ إِذَا مَا غَضِبُواْ هُمْ يَغْفِرُونَ )
لغت :
كبائر جمع كبيره ، و فواحش جمع فاحشه است . اثم به معنى گناه و كبائر الاثم از قبيل اضافهء صفت به موصوف و به معنى گناه بزرگ ، و فاحشه نيز به معنى گناه بسيار زشت و قبيح مىباشد .
تفسير :
اين آيه و دو آيهء بعد عطف به آيهء قبل است .
و نيز براى كسانى كه از گناهان بزرگ و عملهاى شنيع و منكر اجتناب مىورزند و
هامش
( 1 ) . سفينة البحار ، ج 4 ، ص 744 .