[ آثار خدا در حركت ، سكون و غرق كشتى ]
( آيهء 32 - 34 ) ( وَ مِنْ ءَايتِهِ الْجَوَارِ فِى الْبَحْرِ كَالْأَعْلمِ * إِن يَشَأْ يُسْكِنِ الرّيحَ فَيَظْلَلْنَ رَوَاكِدَ عَلَى ظَهْرِهِ إِنَّ فِى ذَ لِكَ لَأَيتٍ لّكُلّ صَبَّارٍ شَكُورٍ * أَوْ يُوبِقْهُنَّ بِمَا كَسَبُواْ وَ يَعْفُ عَن كَثِيرٍ )
اعراب و لغت :
الجوار مرفوع است و در اصل « الجوارى » بوده و ياء آن حذف شده است . أعلام جمع « عَلَم » در اين جا به معنى كوه است . رواكد جمع « راكد » و آن به معنى ثابت و ساكن است .
يوبقهنّ فعل مضارع از باب إفعال و عطف به فيظللن و مجزوم است و مصدر آن إيباق به معنى هلاك كردن مىباشد .
تفسير :
و از نشانههاى توحيد و قدرت و حكمت او كشتىهاى كوه پيكرى است كه در دريا روانند .
اگر بخواهد باد را كه وسيلهء جريان آنهاست ساكن مىكند ، پس كشتىها بر پشت آب راكد مىمانند . همانا در اين تدبير : ( آب ژرف دريا ، خلقت ابزار كشتى ، هدايت بشر به ساخت آن ) براى هر پرصبر و شكرگزار ( صبور در مصائب و يا در يافتن اسرار خلقت و شكور در مقابل نعمتها ) نشانههايى است .
تبصره : وصف صبر و شكر ، كنايه است از مؤمن مخلص كه همّت خود را مصروف مىدارد بر صبر كردن بر مصائب و نوائب و شكر نمودن بر نعمتهاى الهى و در حديث است :
الْإيمَانُ نِصْفَانِ : نِصْفٌ فى الصَّبْرِ ، وَنِصْفٌ فى الشُّكْرِ .