مىخوانى - يعنى دين اسلام - هر كه را خواهد .
[ انابه ، شرط هدايت ]
وَ يَهْدِى إِلَيْهِ مَن يُنِيبُ : و راه نمايد به توفيق و ارشاد به دين حقْ هر كه را باز گردد به حق و با پذيرش دين توحيدى روى آورد به سوى او و به حق اقبال نمايد .
تنبيه : آيهء شريفه آگاهىدهنده به اهل اسلام و قرآن است كه در استقامت و پايدارى در دين مبين كوتاهى ننموده به هيئت اجتماعيه در اقامهء شعائر و فرامين الهى جد و جهد بنمايند ، و امر الزامى أَقِيمُواْ الدّينَ را كه به تمام انبيا و اوليا و مؤمنين متوجه شده به منصّهء ظهور درآورند و متفرق و پراكنده نشوند ؛ زيرا بزرگترين عامل شكست مسلمانها ، تفرقهء آنان خواهد بود .
[ عوامل تفرقه و چند دستگى ]
( آيهء 14 ) ( وَ مَا تَفَرَّقُواْ إِلَّا مِن بَعْدِ مَا جَآءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْيَا بَيْنَهُمْ وَ لَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبّكَ إِلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى لَّقُضِىَ بَيْنَهُمْ وَ إِنَّ الَّذِينَ أُورِثُواْ الْكِتبَ مِن بَعْدِهِمْ لَفِى شَكٍّ مّنْهُ مُرِيبٍ )
تفسير :
و صاحبان هر يك از شرايع ، به مسلكهاى مختلف ، پراكنده نشدند مگر پس از آن كه آگاهى كامل به حقّيت شريعت به آنها رسيد و اين تفرقه به خاطر ظلم و حسد و برترىجويى در ميان خودشان بود .
وَ لَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبّكَ إِلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى لَّقُضِىَ بَيْنَهُمْ وَ إِنَّ الَّذِينَ أُورِثُواْ الْكِتبَ مِن بَعْدِهِمْ لَفِى شَكٍّ مّنْهُ مُرِيبٍ : و اگر نبود كلمهاى كه از پروردگارت گذشته ( از علم ازلى او در لوح محفوظ مندرج شده ) كه هر فرد و قومى را تا مدّت معينى مهلت است ، حتماً ميان آنها به هلاكت اهل باطل داورى قطعى مىشد .
و البته اغلب كسانى كه پس از آنها كتاب آسمانى را به ارث دريافتند ، در شكى ترديدزا و ابهام آورند .