إِنَّ رَبَّكَ . . . : بىترديد پروردگار تو براى مؤمنان ، داراى آمرزش و براى كافران و نافرمايان ، داراى عذابى دردناك است .
[ شرايط هدايت با قرآن ]
( آيه 44 ) ( وَ لَوْ جَعَلْنهُ قُرْءَانًا أَعْجَمِيًّا لَّقَالُواْ لَوْلَا فُصّلَتْ ءَايتُهُو ءَاعْجَمِىٌّ وَ عَرَبِىٌّ قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ ءَامَنُواْ هُدًى وَ شِفَآءٌ وَ الَّذِينَ لَايُؤْمِنُونَ فِى ءَاذَانِهِمْ وَقْرٌ وَ هُوَ عَلَيْهِمْ عَمىً أُوْللِكَ يُنَادَوْنَ مِن مَّكَانِم بَعِيدٍ )
اعراب :
الذين مبتدا . وقر مبتدا و فى آذانهم خبر آن ، و جمله خبر الذين است .
تفسير :
كفّار مىگفتند : چرا قرآن به لغت عجم فرود نيامد يا چرا بخشى از آن عجمى نيست ؟
حق تعالى در رد آنها فرمود :
و اگر اين قرآن را عجمى مىكرديم حتماً مىگفتند : چرا آيات آن روشن و آشكار بيان نشده است تا ما آن را بفهميم ؟ ( يا چرا عربى نيست تا ما بفهميم ؟ ) آيا سخن عجمى و ملت عربى هيچ تناسب دارد ؟ ! حاصل آن كه ما به زبان ايشان كتاب نازل و از قبيلهء آنها پيغمبر فرستاديم تا در اتمام حجّت بليغتر و براى رفع عذر قاطعتر باشد ؛ و اين كه آنها گويند كتاب عجمى و مخاطب عربى باشد به جهت فرط تكذيب و انكار است .
قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ ءَامَنُواْ . . . : اى پيامبر ، بگو : در نزول اين كتاب زبان و لغت هدف نيست ، اين كتاب براى كسانى كه ايمان آورند سراپا هدايت و شفاى امراض فردى و اجتماعى است . و كسانى كه ايمان نمىآورند در گوششان نوعى سنگينى است كه آن را نمىشنوند و